29 december
Het einde begint nu echt in zicht te komen. De food study loopt ook op zijn einde, en dat wil concreet zeggen dat er geen non-cooking dagen meer zijn! We kunnen dus maken wat wel willen, en we hebben nog een hoop voedselvoorraad over. Vanmorgen hebben we dan maar nog eens pancakes gegeten. Zoals vorige keer, heel lekker en luchtig. Dat is misschien toch iets om thuis ook eens te maken. Maar die syrup mogen ze houden, dat gaat er wel over.
Terwijl de ochtendploeg op EVA was, heb ik eens een brood gemaakt. Geen exotische smaakjes zoals jalapeno pepers ofzo, gewoon een simpel krentenbrood. Dat mis ik nu wel heel erg op dit moment, een krentje in mijn brood. Genoeg kaas/spinazie/pepers/etc-brood... Onze broodmachine is niet bepaald van de meest moderne of uitgebreide, dus het is altijd een beetje hopen dat het allemaal goedkomt. Het deeg zag er perfect uit, de hoeveelheid krenten was perfect zoals ik wou. Voor 90% van het bakproces zag alles er gewoon perfect uit, en toen gebeurde het...
Na het beruchte brood-incident van David, een paar dagen geleden, wordt de broodmachine nauwgezet in de gaten gehouden. Het gebeurt soms dat een brood er helemaal goed uitziet, en dan plots helemaal de pan uitrijst. Het deeg bovenaan de kuip rijst over de rand, op de verwarmingselementen en begint dan volledig te verkolen. Rook, stank, opkuiswerk, schande,... Dat probeert elke broodbakker sindsdien te vermijden.
Maar goed, mijn brood zag er uiteraard perfect uit. Verschillende keren tijdens het rijzen gecontroleerd of alles nog binnen parameters bleef. Als er overstromingsgevaar dreigde, masseerde ik het brood liefdevol weer naar goede kant van de rand. Mijn brood en ik hadden een mooie tijd samen, de toekomst zag er goudgeel, krokant bruingekleurd uit. Zag er zo uit. Een twintigtal minuten voor het einde van het bakproces deed mijn brood het omgekeerde, het implodeerde min of meer. De mooie bolle bovenkant stortte volledig in elkaar en keerde zich even bol naar binnen toe. Reanimatie mocht niet baten, dat leverde alleen extra schade op.
De EVA-crew kwam net terug van hun excursie toen het brood klaar was. Perfecte timing, want het was als middagmaal bedoeld. Het zag er misschien niet uit, maar het werd gesmaakt! Mijn broodje is zeker niet voor niets ten onder gegaan in de machine. Blijkbaar is het concept van krentenbrood hier niet zo gekend, maar iedereen was er toch wel positief over.
Wie zou denken dat het centrale thema van vandaag brood is, zal helaas echter bedrogen uitkomen! Zoals aangekondigd stond deze dag in het teken van de wetenschap. Nicky en ik zouden vandaag geen EVA's doen omdat we de gesponsorde experimenten van Educational Innovations gingen filmen.
We hebben ons beste EVA-pak aangedaan en zijn naar buiten gegaan om experimenten te presenteren met de hab op de achtergrond. Nicky heeft zich volledig uitgeleefd met het camerawerk en ik heb de presentatie gedaan. De experimenten worden later nog stuk per stuk besproken als de filmpjes klaar zijn.
Toen we hiermee klaar waren heb ik een andere belangrijke plichtpleging afgewerkt. Het is een traditie in de hab dat elke vertrekkende crew een naamkaartje of logo ofzo achterlaat op de deur van de slaapkamers. De deuren hangen hier dan ook al vol met briefjes van vorige bewoners van bijbehorende kamers. Snel voor iedereen een persoonlijk briefje gemaakt zodat het klaar ligt wanneer de EVA-crew terugkomt. Het ophangen van de briefjes is een echt teken dat ons verblijf in de hab er nu bijna helemaal opzit. Ik ben steeds de bescheidenheid zelve, maar ons briefjes zijn toch wel heel erg stoer! Legendarische crew dan ook.
Het avondeten dan. Het Voorlaatste Avondmaal. En vooral non-cooking day. Dus alles was toegestaan. De Amerikanen hebben weer een soepje gemaakt. Tortillasoep met chili erin gemengd en een portie superpikante jalapeno-pepers. Dat zijn wij lagelanders niet gewend! Maar ik heb me niet laten kennen en braaf mijn bordje soep leeggegeten, en veeeeeeel gedronken. Zweten!
Na het eten ben ik aan het meest decadente gerecht van het hele verblijf begonnen. Het is een beetje prullen en knutselen, maar ik heb een poging tot chocomousse gedaan. Blijkbaar kennen ze dat hier niet echt... Gevriesdroogde eieren (volledige en eiwitten), poedersuiker en melkchocolade. Wie regelmatig chocomousse maakt ziet al meteen een paar tekortkomingen aan deze ingrediëntenlijst, maar kom maar eens op Mars chocomousse maken! Het resultaat was een degelijke mousse, iets aan de vloeibare kant, met een vreemde eigenschap dat er een van de ingrediënten steeds naar de bodem zinkt. Mousse drijft er dan als het ware op. Een nachtje in de koelkast zou dit euvel misschien kunnen verhelpen?
Maar dat is een verhaal voor morgen. Het is vannacht heel laat (tegen 3u nu), ik ben een beetje aan het overwerken om de teksten online te krijgen. Hopelijk geraak ik er vlot uit... De laatste opnames moeten gemaakt worden, de laatste EVA moet gedaan worden, laatste rapporten, opruimen... Afscheid nemen van ons huisje op Mars.
zaterdag 31 december 2011
vrijdag 30 december 2011
Dag 12: Mr Copernicus, I presume?
28 december
Victoria, Leandro en ik hebben een aanzienlijk stapje in de wereld gezet. Met Nicky en David hebben we gisteren bijna de aansluiting tussen Brahe Highway en Copernicus Highway gevonden. Ondergaande zon dwong ons terug naar de hab. Vandaag was de dag om het raadsel op te lossen. Bestaat deze verbinding nog en is ze nog berijdbaar? En kunnen we, indien succesvol, ook de terugrit naar Brahe via Schriaparelli Highway maken... De heilige graal van de ATV routes (op dit moment toch nog)...
Ik heb vandaag voor het vertrek de helmcamera in het labo opgehangen om de suit-up te filmen. Altijd handig als documentatiemateriaal over de werking van het MDRS.
En dan zijn we vertrokken, ik als gangmaker, Dierbare Leider van deze tocht. Direct richting Brahe, naar het stukje waar we gisteren zijn moeten terugkeren. Het greppeltje oversteken was weer een boeiende stap in het onbekende. De sporen waren nog zichtbaar, maar niet bijzonder vers. Ik denk dat crew 108 daar niet geweest is in elk geval. We bleven het spoor volgen, en kwamen steeds dichter bij Copernicus. Op de GPS nam de afstand tussen ons nieuwe pad en het reeds verkende stuk Copernicus verkleinen. En dan waren we er. Het was gebeurd. De noordelijke route naar Copernicus is intact en open for business. Maar wel bijzonder inefficiënt... En in slechtere staat dan Sagan Street... Maar langs daar mogen we niet... Het vinden van een alternatief was nu misschien meer een kwestie van principe dan noodzaak. Aansluiting met Schriaparelli Highway lijkt onmogelijk aangezien we Sagan niet mogen gebruiken, en de aansluiting bij UFO Landing onderbroken lijkt. Was er meer tijd om op het gemak op EVA te gaan, had ik daar wel een omwegje voor kunnen vinden.
De avond was ook een speciale gelegenheid... laatste dag non-cooking! Ik heb nooit een voedseltekort ervaren, maar de keuze was vrij beperkt en niet altijd wat mijn eerste keus zou zijn... Een voordeel was natuurlijk wel steeds dat het snel klaar was. Maar zelf gerechten in elkaar draaien is ook iets leuker.
De dolomietsteen die ik gisteren in de azijn heb gedompeld ziet er al heel mooi uit. De witte aragoniet-afzetting groeite razendsnel. Ik blijf het opvolgen, en dat steentje mag gerust hier in de hab blijven zodat volgende crews er ook van kunnen genieten.
Donderdag en vrijdag gaan Nicky en ik dan eindelijk beginnen met het filmen van de fysica experimentjes. En zo wordt het langzaam aan tijd om af te ronden. Ik zal proberen een vlucht vroeger naar Washington te nemen. Grand Junction is niet bepaald een wereldstad, dus als ik een dagje GJ kan omruilen met een dagje DC, zou dat goed meegenomen zijn natuurlijk...
De vorige nacht hoorde ik de muizen piepen voor de deur. Heel leuk als je probeert te slapen. Leandro meende zelfs een rat gehoord te hebben. Normaal, voor zover je dat normaal kan noemen natuurlijk, hoor je het snelle getik van de muizen hun nageltjes. Maar hij heeft traag, zwaarder geschraap gehoord, wat aan een groter knaagdier zou doen denken.
Dat een volgende crew maar eens een kat meebrengt... Want van de tientallen muizenvallen hier lijken ze niet bepaald onder de indruk te zijn...
Victoria, Leandro en ik hebben een aanzienlijk stapje in de wereld gezet. Met Nicky en David hebben we gisteren bijna de aansluiting tussen Brahe Highway en Copernicus Highway gevonden. Ondergaande zon dwong ons terug naar de hab. Vandaag was de dag om het raadsel op te lossen. Bestaat deze verbinding nog en is ze nog berijdbaar? En kunnen we, indien succesvol, ook de terugrit naar Brahe via Schriaparelli Highway maken... De heilige graal van de ATV routes (op dit moment toch nog)...
Ik heb vandaag voor het vertrek de helmcamera in het labo opgehangen om de suit-up te filmen. Altijd handig als documentatiemateriaal over de werking van het MDRS.
En dan zijn we vertrokken, ik als gangmaker, Dierbare Leider van deze tocht. Direct richting Brahe, naar het stukje waar we gisteren zijn moeten terugkeren. Het greppeltje oversteken was weer een boeiende stap in het onbekende. De sporen waren nog zichtbaar, maar niet bijzonder vers. Ik denk dat crew 108 daar niet geweest is in elk geval. We bleven het spoor volgen, en kwamen steeds dichter bij Copernicus. Op de GPS nam de afstand tussen ons nieuwe pad en het reeds verkende stuk Copernicus verkleinen. En dan waren we er. Het was gebeurd. De noordelijke route naar Copernicus is intact en open for business. Maar wel bijzonder inefficiënt... En in slechtere staat dan Sagan Street... Maar langs daar mogen we niet... Het vinden van een alternatief was nu misschien meer een kwestie van principe dan noodzaak. Aansluiting met Schriaparelli Highway lijkt onmogelijk aangezien we Sagan niet mogen gebruiken, en de aansluiting bij UFO Landing onderbroken lijkt. Was er meer tijd om op het gemak op EVA te gaan, had ik daar wel een omwegje voor kunnen vinden.
De avond was ook een speciale gelegenheid... laatste dag non-cooking! Ik heb nooit een voedseltekort ervaren, maar de keuze was vrij beperkt en niet altijd wat mijn eerste keus zou zijn... Een voordeel was natuurlijk wel steeds dat het snel klaar was. Maar zelf gerechten in elkaar draaien is ook iets leuker.
De dolomietsteen die ik gisteren in de azijn heb gedompeld ziet er al heel mooi uit. De witte aragoniet-afzetting groeite razendsnel. Ik blijf het opvolgen, en dat steentje mag gerust hier in de hab blijven zodat volgende crews er ook van kunnen genieten.
Donderdag en vrijdag gaan Nicky en ik dan eindelijk beginnen met het filmen van de fysica experimentjes. En zo wordt het langzaam aan tijd om af te ronden. Ik zal proberen een vlucht vroeger naar Washington te nemen. Grand Junction is niet bepaald een wereldstad, dus als ik een dagje GJ kan omruilen met een dagje DC, zou dat goed meegenomen zijn natuurlijk...
De vorige nacht hoorde ik de muizen piepen voor de deur. Heel leuk als je probeert te slapen. Leandro meende zelfs een rat gehoord te hebben. Normaal, voor zover je dat normaal kan noemen natuurlijk, hoor je het snelle getik van de muizen hun nageltjes. Maar hij heeft traag, zwaarder geschraap gehoord, wat aan een groter knaagdier zou doen denken.
Dat een volgende crew maar eens een kat meebrengt... Want van de tientallen muizenvallen hier lijken ze niet bepaald onder de indruk te zijn...
Dag 11: Muizen op Mars
27 december
Het was een zware ochtend. Onafhankelijk van elkaar zijn we pas heel laat wakker geworden. Geen idee waarom, maar misschien beginnen de laatste loodjes zwaar te wegen.
Maar reden te meer om er extra hard in te vliegen met de EVA's. Nicky, David en ik hadden in de namiddag EVA. De voormiddag heb ik doorgebracht met schrijven en informatie opzoeken over de experimenten die ik gesponsord heb gekregen. Het begint zo stilletjes aan tijd te worden om te beginnen filmen. De laatste dagen zullen zwaar worden denk ik zo.
Ik heb een eerste proefje gestart. De proef duurt een paar dagen om optimaal resultaat te krijgen, dus nu of nooit meer! We begeven ons op het terrein van de geologie. Dolomiet is een gesteente met een zeer leuke eigenschap die pas begin jaren '80 per toeval is ontdekt. Als je het onderdompelt in azijn, beginnen er vrij snel witte aragoniet-kristallen te groeien. David wist me te vertellen dat het aragoniet in het dolomiet zit, maar oplost in het licht zure azijn. Langzaam aan verdampt de azijn, en het opgeloste aragoniet lift mee met de verdampende azijn. Als die dampen in contact komen met een droog, ruw oppervlak wordt het aragoniet daarop afgezet. En zo groeien er dan kristallen op het gesteente. De vorm is vrij kenmerkend, en dolomiet wordt daarom ook wel "popcorn-rock" genoemd. In de loop van de komende dagen zal ik foto's maken om de kristalgroei te volgen. Het is in elk geval veelbelovend, want al na een paar uur begonnen er witte piekjes op de steen zichtbaar te worden.
De namiddag was wegens het late opstaan snel daar. David, Nicky en ik gingen eerst een grondstaan nemen, onderaan het "hart". Dat is een gebied ten zuiden van de hab dat zijn naam dankt aan de hartvorm van de ATV-wegen er rond. De wegen van het hart zijn in goede staat en er zijn heel veel mooie landschappen te zien onderweg. David bepaalt de plaatsen voor staalnames door op sattelietfoto's verschillende bodemtypes te onderscheiden. We waren niet bijzonder ver meer van de boorsite, maar er stond jammer genoeg een hoge richel in de weg. Om de juiste plaats te bereiken moesten we sowieso een stuk te voet het hart in wandelen, maar deze richel was te hoog. We moesten een andere route zoeken om er te geraken. Dus zijn we naar de andere kant van het hart gereden, en hebben we iets langere wandeling moeten doen om aan het bodemstaal te geraken.
Na het bodemstaal was het aan Nicky en mij. Brahe Highway moest nog verder verkend worden. De "driehoek", weeral een gebied dat we vanwege de ATV-routes zo gedoopt hebben, was nog niet volledig uitgepluisd.
Volgens een oude kaart zouden hier nog 'nieuwe' wegen moeten liggen. De eerste afrit naar het zuiden stond op de kaart aangeduid als "UFO landing". De naam alleen al spreekt tot de verbeelding. Maar daar aangekomen bleef ik in elk geval wat op mijn honger zitten. Ik verwachtte ruimteschepen, sporen van ruimteschepen, of ten minste rotsen die lijken op sporen van ruimteschepen... Maar nee, wat donker gekleurde heuvels, en een doodlopende weg. Volgens een oude kaart zou hier ook een aansluiting moeten doorlopen naar Schriaparelli Highway. Maar UFO landing werd door een soort slotgracht omgeven, dus er was maar één weg erin en eruit.
Verder naar de volgende afrit, deze keer naar het noorden. Een doodlopend stuk spoor dat toepasselijk Dead End heet. Gemakkelijk bereikbaar en een paar leuke uitzichten. Hier kregen we waar voor ons geld, doodlopend zoals aangekondigd.
De tijd zat er bijna op voor vandaag, het was nog een tijdje rijden naar de hab, dus moesten we rekening houden met het beschikbare licht. Met Karon en Victoria heb ik even voordien Braha tot het einde gevolgd om aansluiting met Copernicus te vinden. Onderbroken door een diepe greppel. Nu was er een andere route mogelijk... Ik wou het graag nog eens bekijken of er een andere aansluiting was, dus hebben we dat spoor terug gevolgd. En per toeval zag ik dan een aftakking die ik nog niet gevolgd had. En dat zag er heel veelbelovend uit! We stootten op een greppel, maar wat verder zag ik oude sporen verder lopen. Helaas geen tijd meer vandaag! We moesten terug. De verbinding tussen Brahe en Copernicus zal nog even op ontdekking moeten wachten. Maar ondertussen hebben we vandaag blijkbaar de langste EVA van ons verblijf gemaakt, 29km!
In de hab toegekomen moest er weer huiswerk gemaakt worden. Rapporten. Food study... We hebben na dat alles de kaarten nog eens bovengehaald. Deze keer waren de Phase10 goden mij wat gunstiger gestemd. Gedeelde tweede plaats met Nicky! Maar een avondje in de hab kan nooit zo simpel verlopen als een gemoedelijk spelletje kaart uiteraard!
Plots riep Karon halfweg het spel op hillarische wijze en toonhoogte "a moouuusssseee!". Ze had een muis zien lopen langs de buitenwand. Enerzijds niet verwonderlijk aangezien heel de hab vol muizen lijkt te zitten. Overal keutels, 's nachts horen we zo en masse rondlopen... Vrij schandelijk eigenlijk, maar dat is dan het donkere geheimpje van de hab zeker... Oeps...
Het was een zware ochtend. Onafhankelijk van elkaar zijn we pas heel laat wakker geworden. Geen idee waarom, maar misschien beginnen de laatste loodjes zwaar te wegen.
Maar reden te meer om er extra hard in te vliegen met de EVA's. Nicky, David en ik hadden in de namiddag EVA. De voormiddag heb ik doorgebracht met schrijven en informatie opzoeken over de experimenten die ik gesponsord heb gekregen. Het begint zo stilletjes aan tijd te worden om te beginnen filmen. De laatste dagen zullen zwaar worden denk ik zo.
Ik heb een eerste proefje gestart. De proef duurt een paar dagen om optimaal resultaat te krijgen, dus nu of nooit meer! We begeven ons op het terrein van de geologie. Dolomiet is een gesteente met een zeer leuke eigenschap die pas begin jaren '80 per toeval is ontdekt. Als je het onderdompelt in azijn, beginnen er vrij snel witte aragoniet-kristallen te groeien. David wist me te vertellen dat het aragoniet in het dolomiet zit, maar oplost in het licht zure azijn. Langzaam aan verdampt de azijn, en het opgeloste aragoniet lift mee met de verdampende azijn. Als die dampen in contact komen met een droog, ruw oppervlak wordt het aragoniet daarop afgezet. En zo groeien er dan kristallen op het gesteente. De vorm is vrij kenmerkend, en dolomiet wordt daarom ook wel "popcorn-rock" genoemd. In de loop van de komende dagen zal ik foto's maken om de kristalgroei te volgen. Het is in elk geval veelbelovend, want al na een paar uur begonnen er witte piekjes op de steen zichtbaar te worden.
De namiddag was wegens het late opstaan snel daar. David, Nicky en ik gingen eerst een grondstaan nemen, onderaan het "hart". Dat is een gebied ten zuiden van de hab dat zijn naam dankt aan de hartvorm van de ATV-wegen er rond. De wegen van het hart zijn in goede staat en er zijn heel veel mooie landschappen te zien onderweg. David bepaalt de plaatsen voor staalnames door op sattelietfoto's verschillende bodemtypes te onderscheiden. We waren niet bijzonder ver meer van de boorsite, maar er stond jammer genoeg een hoge richel in de weg. Om de juiste plaats te bereiken moesten we sowieso een stuk te voet het hart in wandelen, maar deze richel was te hoog. We moesten een andere route zoeken om er te geraken. Dus zijn we naar de andere kant van het hart gereden, en hebben we iets langere wandeling moeten doen om aan het bodemstaal te geraken.
Na het bodemstaal was het aan Nicky en mij. Brahe Highway moest nog verder verkend worden. De "driehoek", weeral een gebied dat we vanwege de ATV-routes zo gedoopt hebben, was nog niet volledig uitgepluisd.
Volgens een oude kaart zouden hier nog 'nieuwe' wegen moeten liggen. De eerste afrit naar het zuiden stond op de kaart aangeduid als "UFO landing". De naam alleen al spreekt tot de verbeelding. Maar daar aangekomen bleef ik in elk geval wat op mijn honger zitten. Ik verwachtte ruimteschepen, sporen van ruimteschepen, of ten minste rotsen die lijken op sporen van ruimteschepen... Maar nee, wat donker gekleurde heuvels, en een doodlopende weg. Volgens een oude kaart zou hier ook een aansluiting moeten doorlopen naar Schriaparelli Highway. Maar UFO landing werd door een soort slotgracht omgeven, dus er was maar één weg erin en eruit.
Verder naar de volgende afrit, deze keer naar het noorden. Een doodlopend stuk spoor dat toepasselijk Dead End heet. Gemakkelijk bereikbaar en een paar leuke uitzichten. Hier kregen we waar voor ons geld, doodlopend zoals aangekondigd.
De tijd zat er bijna op voor vandaag, het was nog een tijdje rijden naar de hab, dus moesten we rekening houden met het beschikbare licht. Met Karon en Victoria heb ik even voordien Braha tot het einde gevolgd om aansluiting met Copernicus te vinden. Onderbroken door een diepe greppel. Nu was er een andere route mogelijk... Ik wou het graag nog eens bekijken of er een andere aansluiting was, dus hebben we dat spoor terug gevolgd. En per toeval zag ik dan een aftakking die ik nog niet gevolgd had. En dat zag er heel veelbelovend uit! We stootten op een greppel, maar wat verder zag ik oude sporen verder lopen. Helaas geen tijd meer vandaag! We moesten terug. De verbinding tussen Brahe en Copernicus zal nog even op ontdekking moeten wachten. Maar ondertussen hebben we vandaag blijkbaar de langste EVA van ons verblijf gemaakt, 29km!
In de hab toegekomen moest er weer huiswerk gemaakt worden. Rapporten. Food study... We hebben na dat alles de kaarten nog eens bovengehaald. Deze keer waren de Phase10 goden mij wat gunstiger gestemd. Gedeelde tweede plaats met Nicky! Maar een avondje in de hab kan nooit zo simpel verlopen als een gemoedelijk spelletje kaart uiteraard!
Plots riep Karon halfweg het spel op hillarische wijze en toonhoogte "a moouuusssseee!". Ze had een muis zien lopen langs de buitenwand. Enerzijds niet verwonderlijk aangezien heel de hab vol muizen lijkt te zitten. Overal keutels, 's nachts horen we zo en masse rondlopen... Vrij schandelijk eigenlijk, maar dat is dan het donkere geheimpje van de hab zeker... Oeps...
woensdag 28 december 2011
Dag 10: Dik over de helft
26 december
Vanmorgen begon goed met echte dikke kleine Amerikaanse pancakes met syrup. We hebben in de kasten een grote doos pancake-mix gevonden en aangezien het een gewone cooking-day was, zijn we er volledig voor gegaan! Er lag hier zelfs een speciale pancake-pan tussen het keukengerief. Ik was aangenaam verrast door de pancakes, ze smaken niet zoals onze pannekoeken. Er zat volgens mij een soort muntsmaakje aan. En als de pancake gebakken is, moet er voor het opeten natuurlijk een dikke, dikke kwam syrup op. Voor zover ik er inzicht in heb is dat gewoon gesmolten suiker. Ik heb het bij een paar streepjes gehouden.
Ik heb het kleine cameraatje gisterenavond voor het raam gezet met de stop-motion functie aan. Elke 30 seconden werd er een foto genomen. Zo hoopte ik de zonsopgang mooi te kunnen filmen. Maar helaas is ergens in het midden van de nacht de batterij leeg gevallen. Dus dat leverde een prachtig filmpje op, gevuld met zwarte nachtelijke frames. Dat wil ik nog eens gefilmd krijgen. En ik wil ook een volledige "suit-up"filmen. Met de breedhoeklens kan ik het hele labo in beeld krijgen, en dat zou wel leuke beeldjes moeten opleveren. Leandro wil zich ook in de stop-motion werpen, en heeft zijn fototoestel letterlijk gehacked om allerlei extra functies mogelijk te maken, waaronder stop-motion.
Het was weer een typische ijskoude Marsmorgen. We hebben hier voor de hab een jeep staan voor noodgevallen. Het "pressurized escape vehicle" of zoiets volens de sim regels. Dat is zo een beetje ons weerinstrument bij voorkeur geworden. Als de ruiten van de jeep bevroren zijn is het koud. Hoe dikker bevroren, hoe kouder. En vandaag waren ze bevroren... Ik zat in de late EVA-ploeg vandaag, dus dan zou het toch iets warmer moeten zijn.
Maar er kruipt veel tijd in het blog updaten. Dat is een van mijn opdrachten voor deze missie. Dit blog moet een document vormen van ons verblijf, waar hopelijk ooit iemand informatie uit kan gebruiken voor een project op school, of ter voorbereiding van een eigen verblijf in het MDRS. En er moet dringend werk gemaakt worden van de experimentjes van Educational Innovations Inc. Ik heb heel mijn voormiddag aan schrijven besteed, en er is nog steeds zoveel werk.
Leandro heeft als Chief Engineer een aantal belangrijke huishoudelijke taken. Hij moet de ATV's op het einde van de dag kort nakijken (niveau's van olie, brandstof), onze brandstofreserves in de gaten houden (diesel, gas), de watervoorraad beheren (extern reservoir, intern reservoir), temperatuur in de gaten houden zodat de buizen in het labo niet bevriezen en barsten, onderhoud van de EVA-pakken,... Een heleboel dingen, maar hij staat er natuurlijk niet alleen voor. Iedereen help waar mogelijk. Het water overpompen is bijvoorbeeld steeds een job voor twee personen.
Karon zag het niet zitten om de kou te trotseren deze morgen, en ik ging mijn EVA overslaan in de namiddag om wat werk in te halen. Dus ging ze vanmiddag in mijn plaats gaan. David en Nicky zijn dan alleen op stap gegaan om nog een grondstaal te nemen.
Leandro en Karon hebben zich vol overgave op het middagmaal gestort op deze kookdag. Karon heeft een grote pot rijst met allerlei groenten gemaakt, en Leandro heeft een soort tonijnburgers gemaakt. Het was een van de beste maaltijden van heel het verblijf zou ik durven zeggen. We hebben een paar blikken met vis gekregen, waaronder tonijn en zalm. De naam van het merk is bijzonder grappig, "Chicken of the Sea". Geen idee waar dat vandaan komt. Misschien omdat vis ergens aan kip doet denken als alternatief voor vlees? Uiteraard kon David met zijn broden niet achterblijven. Het avondmaal bestond uit een brood. Dat heb ik nadien, voor het slapengaan nog aangevuld met een havermoutzakje.
In de namiddag ben ik dan de experimenten beginnen bestuderen. Ik wil ze wel eens uitproberen voor we alles filmen. Woensdag, donderdag, vrijdag zou er dan gefilmd moeten worden. De tijd zit er bijna op, dus het zal dan wel moeten!
We zaten weer op beperkte bandbreedte voor het grootste stuk van de dag. Er moet ergens een van de computers steeds maar blijven verkeer veroorzaken waardoor de beschikbare bandbreedte heel snel verdwijnt. Dat is heel erg lastig om onze rapporten in te dienen 's avonds. Iedereen is dan druk bezig met schrijven, en proberen te mailen. Maar het gebeurt vaak dat de verbinding gewoon helemaal wegvalt, mails binnenhalen is een hels karwei... Wat een idee, 400mb voor 6 personen voor 24u...
Vanmorgen begon goed met echte dikke kleine Amerikaanse pancakes met syrup. We hebben in de kasten een grote doos pancake-mix gevonden en aangezien het een gewone cooking-day was, zijn we er volledig voor gegaan! Er lag hier zelfs een speciale pancake-pan tussen het keukengerief. Ik was aangenaam verrast door de pancakes, ze smaken niet zoals onze pannekoeken. Er zat volgens mij een soort muntsmaakje aan. En als de pancake gebakken is, moet er voor het opeten natuurlijk een dikke, dikke kwam syrup op. Voor zover ik er inzicht in heb is dat gewoon gesmolten suiker. Ik heb het bij een paar streepjes gehouden.
Ik heb het kleine cameraatje gisterenavond voor het raam gezet met de stop-motion functie aan. Elke 30 seconden werd er een foto genomen. Zo hoopte ik de zonsopgang mooi te kunnen filmen. Maar helaas is ergens in het midden van de nacht de batterij leeg gevallen. Dus dat leverde een prachtig filmpje op, gevuld met zwarte nachtelijke frames. Dat wil ik nog eens gefilmd krijgen. En ik wil ook een volledige "suit-up"filmen. Met de breedhoeklens kan ik het hele labo in beeld krijgen, en dat zou wel leuke beeldjes moeten opleveren. Leandro wil zich ook in de stop-motion werpen, en heeft zijn fototoestel letterlijk gehacked om allerlei extra functies mogelijk te maken, waaronder stop-motion.
Het was weer een typische ijskoude Marsmorgen. We hebben hier voor de hab een jeep staan voor noodgevallen. Het "pressurized escape vehicle" of zoiets volens de sim regels. Dat is zo een beetje ons weerinstrument bij voorkeur geworden. Als de ruiten van de jeep bevroren zijn is het koud. Hoe dikker bevroren, hoe kouder. En vandaag waren ze bevroren... Ik zat in de late EVA-ploeg vandaag, dus dan zou het toch iets warmer moeten zijn.
Maar er kruipt veel tijd in het blog updaten. Dat is een van mijn opdrachten voor deze missie. Dit blog moet een document vormen van ons verblijf, waar hopelijk ooit iemand informatie uit kan gebruiken voor een project op school, of ter voorbereiding van een eigen verblijf in het MDRS. En er moet dringend werk gemaakt worden van de experimentjes van Educational Innovations Inc. Ik heb heel mijn voormiddag aan schrijven besteed, en er is nog steeds zoveel werk.
Leandro heeft als Chief Engineer een aantal belangrijke huishoudelijke taken. Hij moet de ATV's op het einde van de dag kort nakijken (niveau's van olie, brandstof), onze brandstofreserves in de gaten houden (diesel, gas), de watervoorraad beheren (extern reservoir, intern reservoir), temperatuur in de gaten houden zodat de buizen in het labo niet bevriezen en barsten, onderhoud van de EVA-pakken,... Een heleboel dingen, maar hij staat er natuurlijk niet alleen voor. Iedereen help waar mogelijk. Het water overpompen is bijvoorbeeld steeds een job voor twee personen.
Karon zag het niet zitten om de kou te trotseren deze morgen, en ik ging mijn EVA overslaan in de namiddag om wat werk in te halen. Dus ging ze vanmiddag in mijn plaats gaan. David en Nicky zijn dan alleen op stap gegaan om nog een grondstaal te nemen.
Leandro en Karon hebben zich vol overgave op het middagmaal gestort op deze kookdag. Karon heeft een grote pot rijst met allerlei groenten gemaakt, en Leandro heeft een soort tonijnburgers gemaakt. Het was een van de beste maaltijden van heel het verblijf zou ik durven zeggen. We hebben een paar blikken met vis gekregen, waaronder tonijn en zalm. De naam van het merk is bijzonder grappig, "Chicken of the Sea". Geen idee waar dat vandaan komt. Misschien omdat vis ergens aan kip doet denken als alternatief voor vlees? Uiteraard kon David met zijn broden niet achterblijven. Het avondmaal bestond uit een brood. Dat heb ik nadien, voor het slapengaan nog aangevuld met een havermoutzakje.
In de namiddag ben ik dan de experimenten beginnen bestuderen. Ik wil ze wel eens uitproberen voor we alles filmen. Woensdag, donderdag, vrijdag zou er dan gefilmd moeten worden. De tijd zit er bijna op, dus het zal dan wel moeten!
We zaten weer op beperkte bandbreedte voor het grootste stuk van de dag. Er moet ergens een van de computers steeds maar blijven verkeer veroorzaken waardoor de beschikbare bandbreedte heel snel verdwijnt. Dat is heel erg lastig om onze rapporten in te dienen 's avonds. Iedereen is dan druk bezig met schrijven, en proberen te mailen. Maar het gebeurt vaak dat de verbinding gewoon helemaal wegvalt, mails binnenhalen is een hels karwei... Wat een idee, 400mb voor 6 personen voor 24u...
dinsdag 27 december 2011
Dag 9: Kerstvakantie op Mars
Hohoho, Kerstmis op Mars! Het was gisteren een leuke late kaartavond, dus stond de wekker vandaag iets later dan gewoonlijk. Bij velen stond er volgens mij geen wekker, maar ik stond in elk geval paraat tegen 9u. We hadden een van de officiële webcams ook al wat gepimpt met een mini-kerststalletje van Victoria en de dreidel van David.
En wat lag er daar allemaal op tafel? Blijkbaar is de kerstman er toch in geslaagd onze hab te vinden hier in het midden van de woestijn. Nicky heeft voor iedereen een boek gekocht: Kuifje (Mannen naar de maan) voor de Amerikanen en voor mij een interessant boek over Yuri Gagarin. Iedereen zat ook meteen in zijn lectuur te lezen, Kuifje is gewoon goed en mijn boekje is gewoon heel boeiend.
Leandro had voor iedereen een handige en heel krachtige mini-loupe meegebracht. David kreeg een prachtexemplaartje en zal dit nog heel veel gebruiken tijdens zijn geologische carrière. Het oppervlak van een gesteente kan heel belangrijke informatie bevatten die je nodig hebt om te bepalen wat voor een soort steen je vast hebt. Met het blote oog zijn de superkleine details onzichtbaar, maar als je het oppervlak bekijkt met zo een sterke vergroting, kan je veel te weten komen door de korrelgrootte, kleine minerale afzettingen, textuur,...
Voor David was het zijn eerste kerstfeest, en hij vond het in elk geval heel gezellig. Hij had dan ook op voorhand niets voorzien, maar heeft ter plaatse voor iedereen een unieke persoonlijke haiku geschreven. Zelfgemaakte dingen zijn altijd sympathiek vind ik. Ik had dan ook voor iedereen een aandenken gemaakt, een soort presse-papier om op het bureau te zetten met de naam van iedereen erin.
Vandaag was voor ons een volledige feestdag. We hebben geen EVA's of wetenschap op het programma gezet en gingen gewoon, uiteraard volledig conform de simulatie, relaxen en lui zijn. Voor Karon en mezelf was deze feestdag ook de ideale gelegenheid om onze eerste douche in een dikke week te nemen. De douche is naast het labo, en het is daar doorgaans rond het vriespunt. Het water is wel goed verwarmd, maar eens je uit de douche komt is het arctisch koud. En uiteraard is er geen sprake van een uitgebreide douche met veel zeep en shampoo. We gebruiken hier maar 1 soort zeep voor afwas, shampoo, handwas en alle andere wasjes. Bio-afbreekbare toestand. Water is schaars en moet zoveel mogelijk bespaard worden. Zeker nu de Greenhab niet meer gebruikt kan worden.
De Greenhab is een soort serre naast de hab, waar planten gekweekt werden en waar er 'grey water' gemaakt werd. Afvalwater van de hab ging naar de greenhab om gefilterd te worden voor hergebruik als spoelwater in het toilet. Om het biologische filtratiesysteem niet te beschadingen mochten enkel afbreekbare producten in het afvalwater belanden, zoals onze Oasis zeep of bakpoeder. Blijkbaar is er ergens op het einde van het vorige MDRS seizoen iets gebeurd waardoor er massaal veel bacteriën zijn vrijgekomen in de greenhab, en heel de boel is daar besmet. De greenhab is zelfs volledig losgekoppeld van de hab, en er is absoluut verbod om er binnen te gaan. Heel apocalyptisch allemaal. Maar om een lang verhaal kort te maken, nu moeten we ons drinkwater dus voor alles gebruiken.
Veel activiteiten vallen er niet te melden van vandaag omdat we heel passief geweest zijn. We zijn 's avonds naar een redelijk foute Mars-film beginnen kijken. Tijdens de film ben ik aan een waar feestmaal begonnen, relatief gezien toch. En typisch Belgisch. Ik heb gevriesdroogde kalkoen, aardappelgratin en appelmoes gevonden in onze voedselvoorraad. Wat kon hier beter mee gemaakt worden dan vol-au-vent met appelmoes en patatjes? Totaal onbekend bij de Amerikaanse collega's blijkbaar, maar de pot was mooi leeg na het eten, dus dat zal wel OK geweest zijn.
Na de film zijn we naar buiten gegaan om naar de sterren te kijken, en hopelijk het ISS te zien overvliegen. Ik heb weer een paar foto's proberen te nemen met de D70. Beter gelukt dan de vorige foto van Orion, maar nog steeds niet wat het zou moeten zijn. Ik kan zonder afstandsbediening maar maximaal 30 seconden belichten. Ik vermoed dat de beeldkwaliteit beter zou moeten zijn bij langere belichting. Nu heb ik in photoshop zwaar moeten bijsleutelen om iets zichtbaar te hebben. Bij een belichting van een minuut of 7 zou het spoor van het ISS door de hemel ook duidelijk zichtbaar moeten zijn. Jammer genoeg geen ISS gezien. Ik moet me vergist hebben bij het bekijken van de passages. Waarschijnlijk zat het in de schaduw van de aarde zodat we het niet konden zien overvliegen.
Jammer maar helaas, het ISS zal voor een volgende keer zijn
En wat lag er daar allemaal op tafel? Blijkbaar is de kerstman er toch in geslaagd onze hab te vinden hier in het midden van de woestijn. Nicky heeft voor iedereen een boek gekocht: Kuifje (Mannen naar de maan) voor de Amerikanen en voor mij een interessant boek over Yuri Gagarin. Iedereen zat ook meteen in zijn lectuur te lezen, Kuifje is gewoon goed en mijn boekje is gewoon heel boeiend.
Leandro had voor iedereen een handige en heel krachtige mini-loupe meegebracht. David kreeg een prachtexemplaartje en zal dit nog heel veel gebruiken tijdens zijn geologische carrière. Het oppervlak van een gesteente kan heel belangrijke informatie bevatten die je nodig hebt om te bepalen wat voor een soort steen je vast hebt. Met het blote oog zijn de superkleine details onzichtbaar, maar als je het oppervlak bekijkt met zo een sterke vergroting, kan je veel te weten komen door de korrelgrootte, kleine minerale afzettingen, textuur,...
Voor David was het zijn eerste kerstfeest, en hij vond het in elk geval heel gezellig. Hij had dan ook op voorhand niets voorzien, maar heeft ter plaatse voor iedereen een unieke persoonlijke haiku geschreven. Zelfgemaakte dingen zijn altijd sympathiek vind ik. Ik had dan ook voor iedereen een aandenken gemaakt, een soort presse-papier om op het bureau te zetten met de naam van iedereen erin.
Vandaag was voor ons een volledige feestdag. We hebben geen EVA's of wetenschap op het programma gezet en gingen gewoon, uiteraard volledig conform de simulatie, relaxen en lui zijn. Voor Karon en mezelf was deze feestdag ook de ideale gelegenheid om onze eerste douche in een dikke week te nemen. De douche is naast het labo, en het is daar doorgaans rond het vriespunt. Het water is wel goed verwarmd, maar eens je uit de douche komt is het arctisch koud. En uiteraard is er geen sprake van een uitgebreide douche met veel zeep en shampoo. We gebruiken hier maar 1 soort zeep voor afwas, shampoo, handwas en alle andere wasjes. Bio-afbreekbare toestand. Water is schaars en moet zoveel mogelijk bespaard worden. Zeker nu de Greenhab niet meer gebruikt kan worden.
De Greenhab is een soort serre naast de hab, waar planten gekweekt werden en waar er 'grey water' gemaakt werd. Afvalwater van de hab ging naar de greenhab om gefilterd te worden voor hergebruik als spoelwater in het toilet. Om het biologische filtratiesysteem niet te beschadingen mochten enkel afbreekbare producten in het afvalwater belanden, zoals onze Oasis zeep of bakpoeder. Blijkbaar is er ergens op het einde van het vorige MDRS seizoen iets gebeurd waardoor er massaal veel bacteriën zijn vrijgekomen in de greenhab, en heel de boel is daar besmet. De greenhab is zelfs volledig losgekoppeld van de hab, en er is absoluut verbod om er binnen te gaan. Heel apocalyptisch allemaal. Maar om een lang verhaal kort te maken, nu moeten we ons drinkwater dus voor alles gebruiken.
Veel activiteiten vallen er niet te melden van vandaag omdat we heel passief geweest zijn. We zijn 's avonds naar een redelijk foute Mars-film beginnen kijken. Tijdens de film ben ik aan een waar feestmaal begonnen, relatief gezien toch. En typisch Belgisch. Ik heb gevriesdroogde kalkoen, aardappelgratin en appelmoes gevonden in onze voedselvoorraad. Wat kon hier beter mee gemaakt worden dan vol-au-vent met appelmoes en patatjes? Totaal onbekend bij de Amerikaanse collega's blijkbaar, maar de pot was mooi leeg na het eten, dus dat zal wel OK geweest zijn.
Na de film zijn we naar buiten gegaan om naar de sterren te kijken, en hopelijk het ISS te zien overvliegen. Ik heb weer een paar foto's proberen te nemen met de D70. Beter gelukt dan de vorige foto van Orion, maar nog steeds niet wat het zou moeten zijn. Ik kan zonder afstandsbediening maar maximaal 30 seconden belichten. Ik vermoed dat de beeldkwaliteit beter zou moeten zijn bij langere belichting. Nu heb ik in photoshop zwaar moeten bijsleutelen om iets zichtbaar te hebben. Bij een belichting van een minuut of 7 zou het spoor van het ISS door de hemel ook duidelijk zichtbaar moeten zijn. Jammer genoeg geen ISS gezien. Ik moet me vergist hebben bij het bekijken van de passages. Waarschijnlijk zat het in de schaduw van de aarde zodat we het niet konden zien overvliegen.
Jammer maar helaas, het ISS zal voor een volgende keer zijn
maandag 26 december 2011
Dag 8: Christmas Eve gekte!
Ik was vanmorgen als eerste op en begon alvast aan het ontbijt. Het was min of meer feestdag, dus besloot ik eens zot te doen en warme chocomelk op te dienen. Mag volgens de food study. De melk is "add water" en ik heb het enkel opgewarmd. De Nesquick stond op tafel voor wie wou.
De vroege EVA bestond uit Leandro, Nicky en David. David had ook een grondstaal nodig van de bodem rond Muddy Creek, waar Leandra, Karon en ik gisteren ook naartoe zijn gegaan op onze stevige wandeltoch. Leandro had ook zin in nog een stevige wandeling, dus werd besloten dat ze die tocht opnieuw zouden doen. Deze keer moest de penetrometer en de grondboor wel mee, een lomp gewicht van een twintigtal kilo. Gelukkig kan je het wel uit elkaar schroeven om het een beetje draagbaar te houden.
Naar het einde van de wandeling toe hebben ze een iets andere weg genomen waardoor ze gemakkelijker dicht bij de rivier zouden kunnen komen. Onderweg hebben ze een interessante marsbewoner gevonden, een grote uil die in een van de alkoven in de rotswand zat. Deze keer heeft de expeditie de rivier wel met succes kunnen naderen voor water- en grondstalen. Aan de bezwete EVA-pakken te zien was het ook deze keer een zware tocht.
Gelukkig had ik het middageten al op voorhand klaargemaakt, en het was stevige kost. Mac & Cheese, macaroni met kaassaus dus. Dit werd zeer gesmaakt, en dan zelfs nog in een tortilla gedraaid voor extra punch. De Amerikaanse collega's hebben ook een gewoonte om bijna over pikante Frank's saus over te gieten... Pindakaas? Check. Kippensoep? Check. Havermout? Check! Chili? Double check!
Om een of andere reden zijn de uren sindsdien blijkbaar ongemerkt voorbij gevlogen, want we zijn pas laat aan onze pm-EVA begonnen, om 14;51u. Dat is geen drama, maar tegen 16.30u zouden we toch binnen moeten zijn, want het licht gaat snel uit buiten. Het was een korte, maar intensieve EVA, volledig met ATV en het doel was weer om verloren sporen terug te vinden. Het doel was om de noordelijke route naar Copernicus Highway via Brahe Highway te testen, gevolgd door de driekhoek Copernicus-Brahe-Ptolemy. Van mission support mogen we een belangrijke verbinding naar het westen, Sagan Street, niet meer gebruiken omdat het (zogezegd) te gevaarlijk is. Maar de eerste dagen hebben we dit pad nietsvermoedend wel gewoon gebruikt en het is in veel betere staat dan andere wegen hier... Maar goed... Dus een alternatieve route zou wel handig zijn.
Zo vertrokken we dan, niet te zwaar aangekleed want het was iets warmer zo laat op de dag. Het eerste stuk van onze toch, Lowell Highway is een brede veel bereden weg, dus dat ging zeer snel en vlot. Toen kwamen we bij de afslag voor Brahe Highway. Deze weg werd al snel hobbelig en heuvelig. De losse grond laat diepe duidelijke sporen na voor wie na ons komt. Op een gegeven moment kwamen bij een steile afdeling. Dan moet je helemaal achteruit hangen op je ATV om niet voorwaarts te kantelen. Niet teveel gas geven, gewoon rustig de heuvel afrollen. We bleven het spoor volgen, maar dan was er ineens slecht nieuws. Op de GPS zag ik over een paar tientallen meter het spoor lopen van het noordelijke stuk Copernicus Highway dat David, Leandro en Karon bij een vorige EVA bereikt hebben. Maar ons pad werd onderbroken door een diepe geul, vermoedelijk vrij recent uitgesleten uit de zachte grond. Het was te breed en te diep voor de ATV's, dus hier konden we voorlopig niet verder. Ik wou dat er meer tijd was zodat we wat langer naar een weg naar de overkant konden zoeken.
Terugkeren dan maar, om de driekhoek in kaart te brengen. Maar dan was er een volgend probleempje. Wanneer we weer aankwamen bij die steile berg van de heenweg, bleek dat we er niet meer terug op geraakten. De grond lag te los, waardoor de banden geen grip meer hadden. We hebben een paar keer geprobeerd langs minder steile kanten, maar dat lukte niet. We moesten een weg zoeken rond de heuvel. Waren de ATV's maar in 4X4 uitvoering... Na een kort tochtje rond de heuvel zijn we dan weer op Brahe Highway geraakt. We hadden onderweg een twee spoor gezien, dat een van de zijden van de driehoek vormde, en dit was onze volgende bestemming.
Dit spoor zag er nog vrij vers uit, en was een leuke rit. Vrij hobbelig met mooie wijdse landschappen er rond. Het begon af te dalen, en bleef dieper dalen. Volgens de kaart zou dit noordelijke stuk van Copernicus Highway doorlopen tot aan Muddy Creek. We kwamen aan op een onheilspellend dat tussen kleine heuveltjes door kronkelde. Het was een uitdagend stukje weg, maar heel leuk. We hielden de tijd in de gaten, en ook met de afstand moest nu rekening gehouden worden. We hebben niet veel brandstof meer over, en je wil hier niet met een lege tank komen te staan.
Dus rond 16u hebben we dan beslist om terug te keren. Gewoon onze sporen volgen, simpel. Niet echt... We had op de terugweg constant de lage ondergaande zon in onze ogen. Ik had mijn zonnebril aan, maar toch was het een helse rit terug naar de hab. Veel verder dan een paar meter kon je niet zien zonder je ogen uit te branden. Gelukkig kenden we die weg al goed, en is ze over het algemeen heel vlot begaanbaar.
Het was Kerstavond, dus hebben we er een iets feestelijker avondmaal van gemaakt. Karon heeft voor een paar voorgerechtjes gezorgd in de vorm van crackers, smeerkaas (van The Laughing Cow...), vieze worst en vieze kaas (van die smeltkaas, maar dan een massieve blok ervan). Maar het gaf wel een feestelijke indruk, en het is bij het betere dat we hier beschikbaar hebben. Daarna volgde een kippensoepje en chili tortilla's als hoofdschotel. Het was gezellig en dat is wat natuurlijk. Voor David was het ook een ware 'openbaring' (haha, 'eddem?) om voor het eerst Kerst te vieren.
We sloten de avond af in de vroege uurtjes na een hels kaartspel, Phase10. Kerstmis ging voor ons volledige relaxdag zijn zonder EVA's of wetenschap. Geen wekker, dus geen stress dat het wat later is vanavond. En als het hier vroege uurtjes zijn, is er geen beperking op bandbreedte en is het ook al vroege voormiddag aan het thuisfront. Dus dit was een goede gelegenheid om even wat telefoontjes te plegen.
Uiteindelijk kroop iedereen toch zijn slaapzak in, want we moesten natuurlijk ook gelegenheid geven aan de hardste werker van die avond om zijn job te doen... Santaclaus!
De vroege EVA bestond uit Leandro, Nicky en David. David had ook een grondstaal nodig van de bodem rond Muddy Creek, waar Leandra, Karon en ik gisteren ook naartoe zijn gegaan op onze stevige wandeltoch. Leandro had ook zin in nog een stevige wandeling, dus werd besloten dat ze die tocht opnieuw zouden doen. Deze keer moest de penetrometer en de grondboor wel mee, een lomp gewicht van een twintigtal kilo. Gelukkig kan je het wel uit elkaar schroeven om het een beetje draagbaar te houden.
Naar het einde van de wandeling toe hebben ze een iets andere weg genomen waardoor ze gemakkelijker dicht bij de rivier zouden kunnen komen. Onderweg hebben ze een interessante marsbewoner gevonden, een grote uil die in een van de alkoven in de rotswand zat. Deze keer heeft de expeditie de rivier wel met succes kunnen naderen voor water- en grondstalen. Aan de bezwete EVA-pakken te zien was het ook deze keer een zware tocht.
Gelukkig had ik het middageten al op voorhand klaargemaakt, en het was stevige kost. Mac & Cheese, macaroni met kaassaus dus. Dit werd zeer gesmaakt, en dan zelfs nog in een tortilla gedraaid voor extra punch. De Amerikaanse collega's hebben ook een gewoonte om bijna over pikante Frank's saus over te gieten... Pindakaas? Check. Kippensoep? Check. Havermout? Check! Chili? Double check!
Om een of andere reden zijn de uren sindsdien blijkbaar ongemerkt voorbij gevlogen, want we zijn pas laat aan onze pm-EVA begonnen, om 14;51u. Dat is geen drama, maar tegen 16.30u zouden we toch binnen moeten zijn, want het licht gaat snel uit buiten. Het was een korte, maar intensieve EVA, volledig met ATV en het doel was weer om verloren sporen terug te vinden. Het doel was om de noordelijke route naar Copernicus Highway via Brahe Highway te testen, gevolgd door de driekhoek Copernicus-Brahe-Ptolemy. Van mission support mogen we een belangrijke verbinding naar het westen, Sagan Street, niet meer gebruiken omdat het (zogezegd) te gevaarlijk is. Maar de eerste dagen hebben we dit pad nietsvermoedend wel gewoon gebruikt en het is in veel betere staat dan andere wegen hier... Maar goed... Dus een alternatieve route zou wel handig zijn.
Zo vertrokken we dan, niet te zwaar aangekleed want het was iets warmer zo laat op de dag. Het eerste stuk van onze toch, Lowell Highway is een brede veel bereden weg, dus dat ging zeer snel en vlot. Toen kwamen we bij de afslag voor Brahe Highway. Deze weg werd al snel hobbelig en heuvelig. De losse grond laat diepe duidelijke sporen na voor wie na ons komt. Op een gegeven moment kwamen bij een steile afdeling. Dan moet je helemaal achteruit hangen op je ATV om niet voorwaarts te kantelen. Niet teveel gas geven, gewoon rustig de heuvel afrollen. We bleven het spoor volgen, maar dan was er ineens slecht nieuws. Op de GPS zag ik over een paar tientallen meter het spoor lopen van het noordelijke stuk Copernicus Highway dat David, Leandro en Karon bij een vorige EVA bereikt hebben. Maar ons pad werd onderbroken door een diepe geul, vermoedelijk vrij recent uitgesleten uit de zachte grond. Het was te breed en te diep voor de ATV's, dus hier konden we voorlopig niet verder. Ik wou dat er meer tijd was zodat we wat langer naar een weg naar de overkant konden zoeken.
Terugkeren dan maar, om de driekhoek in kaart te brengen. Maar dan was er een volgend probleempje. Wanneer we weer aankwamen bij die steile berg van de heenweg, bleek dat we er niet meer terug op geraakten. De grond lag te los, waardoor de banden geen grip meer hadden. We hebben een paar keer geprobeerd langs minder steile kanten, maar dat lukte niet. We moesten een weg zoeken rond de heuvel. Waren de ATV's maar in 4X4 uitvoering... Na een kort tochtje rond de heuvel zijn we dan weer op Brahe Highway geraakt. We hadden onderweg een twee spoor gezien, dat een van de zijden van de driehoek vormde, en dit was onze volgende bestemming.
Dit spoor zag er nog vrij vers uit, en was een leuke rit. Vrij hobbelig met mooie wijdse landschappen er rond. Het begon af te dalen, en bleef dieper dalen. Volgens de kaart zou dit noordelijke stuk van Copernicus Highway doorlopen tot aan Muddy Creek. We kwamen aan op een onheilspellend dat tussen kleine heuveltjes door kronkelde. Het was een uitdagend stukje weg, maar heel leuk. We hielden de tijd in de gaten, en ook met de afstand moest nu rekening gehouden worden. We hebben niet veel brandstof meer over, en je wil hier niet met een lege tank komen te staan.
Dus rond 16u hebben we dan beslist om terug te keren. Gewoon onze sporen volgen, simpel. Niet echt... We had op de terugweg constant de lage ondergaande zon in onze ogen. Ik had mijn zonnebril aan, maar toch was het een helse rit terug naar de hab. Veel verder dan een paar meter kon je niet zien zonder je ogen uit te branden. Gelukkig kenden we die weg al goed, en is ze over het algemeen heel vlot begaanbaar.
Het was Kerstavond, dus hebben we er een iets feestelijker avondmaal van gemaakt. Karon heeft voor een paar voorgerechtjes gezorgd in de vorm van crackers, smeerkaas (van The Laughing Cow...), vieze worst en vieze kaas (van die smeltkaas, maar dan een massieve blok ervan). Maar het gaf wel een feestelijke indruk, en het is bij het betere dat we hier beschikbaar hebben. Daarna volgde een kippensoepje en chili tortilla's als hoofdschotel. Het was gezellig en dat is wat natuurlijk. Voor David was het ook een ware 'openbaring' (haha, 'eddem?) om voor het eerst Kerst te vieren.
We sloten de avond af in de vroege uurtjes na een hels kaartspel, Phase10. Kerstmis ging voor ons volledige relaxdag zijn zonder EVA's of wetenschap. Geen wekker, dus geen stress dat het wat later is vanavond. En als het hier vroege uurtjes zijn, is er geen beperking op bandbreedte en is het ook al vroege voormiddag aan het thuisfront. Dus dit was een goede gelegenheid om even wat telefoontjes te plegen.
Uiteindelijk kroop iedereen toch zijn slaapzak in, want we moesten natuurlijk ook gelegenheid geven aan de hardste werker van die avond om zijn job te doen... Santaclaus!
zondag 25 december 2011
Dag 7: Zweten in de vrieskou
Zoals bij ijskoud weer blijkbaar gebeurt, slaagt de vorstbeveiliging van de airco hier op het meest onhandige uur aan. Ik dacht dat het iets na middernacht was deze keer, en het gedreun blijft dan de hele nacht duren. Ik heb vanmorgen mijn alarmklok zelfs niet gehoord erdoor...
Koud, koud, koud... En ik ging samen met Leandro en Karon de ochtend-EVA doen. Het plan was om op zoek te gaan naar die fameuze aansluiting met Cactus Road, die we gisteren niet gevonden hadden. Eens gevonden, gingen we heel dat spoor volgen tot het einde, en dan te voet in een canyon afdalen om naar Muddy Creek te gaan kijken.
Het was ijzig koud, dus hebben we een een of meerdere extra lagen kledij aangetrokken. De rit naar het begin van Cactus Road begon al goed toen ik de kou zo door mijn 2 fleece pulls voelde komen. Dan begon de zoektocht, gps en kaart in de aanslag. We wisten ongeveer waar het spoor zou moeten zijn, maar in het landschap waren alle tekenen ervan verdwenen. We mogen wettelijk gezien niet van de sporen afwijken met de ATV's, dus dat maakt de zoektocht er niet gemakkelijker op. Van op een heuveltje heb ik dan als een echte indiaan de horizon afgetuurd naar tekenen van een 4X4 spoor. Cactus Road heeft zijn naam te danken aan het grote veld vol met kleine cactussen waardoor het spoor loopt. In de verte zag ik een verdacht rechte en symmetrische opening in de vegetatie. Rechte lijnen zijn zeer verdacht in de natuur, dus dat was zeker het onderzoeken waard.
We baanden ons een weg naar het mogelijke spoor via het kortste en best berijdbare pad. En daar lag het spoor dan voor ons, bijna kaarsrecht de verte in. Het eerste doel hebben we alvast bereikt, de aansluiting is weer ontdekt voor toekomstig gebruik. Nu moeten we het spoor nog volgen en hopen dat het niet onderbroken is of gewoon halfweg weer verdwijnt zoals Copernicus Highway. Het was een prachtige rit door de bevroren grote cactusvlakte, met alles behalve ons verse spoor bedekt met fonkelende rijp. Plots doemde een enorm vergezicht op, eerst licht glooiende heuvels, gevolgd door een gekartelde canyon. Dit was de eindhalte van onze rit. Het spoor liep verder, maar het hoogteverschil werd te groot, en we wilden niet riskeren dat we met onze ATV's de berg niet meer op zouden geraken. Of erger nog, omkantelen. Als het te stijl wordt kan de quad uit balans geraken en achterover kantelen, en dan ligt de bestuurder er natuurlijk onder. Niet tof, dus dat voorkom je best. Ik ben gisterenavond vergeten mijn fototoestel weer op te laden, dus net voor het vertrek was de batterij uiteraard leeg. Maar ik heb alles op film, en gelukkig hebben Leandro en Karon wel foto's kunnen maken.
We lieten de ATV's achter en gingen te voet verder. Als aarbewoner voelt het wel even onwennig om gewoon je boel te laten staan en verder te wandelen. Maar langs de andere kant, je zit letterlijk op een heuveltop ergens in the middle of nowhere. Even extra gekeken of ik de reservebatterijen voor de GPS wel echt op zak had. We hadden een lange wandeling voor ons, en in dit landschap ben je heel snel de weg kwijt als je je eigen spoor niet meer ziet. We daalden steeds dieper af, richting Canyon. De meest efficiënte weg bleek een opgedroogde rivierbedding te zijn die een mooi uitgesneden pad voor ons vormde. Plots kwamen we een probleempje tegen op ons pad. Een droge waterval van een 10 à 15 meter diep. Klimmen was te gevaarlijk, zeker met de beperkte zichtbaarheid en bewegingsruimte die onze pakken ons geven. Via een richel konden we een minder steile afdaling bereiken om zo het hoogteverschil te overwinnen.
Zo ging onze toch verder, middenin een diepe canyon, of naar de Muddy Creek rivier. Het is moeilijk om je in te beelden dat die hele canyon door het water is uitgekerfd in de loop van duizenden of zelfs miljoenen jaren, want zo vaak regent het hier natuurlijk niet. Maar zo gaat het leven hier toch blijkbaar elke dag zijn gangetje. Er groeien hier overal vreemde plantjes die heel erg doen denken aan uitvergrote zenuwuiteinden. We vinden regelmatig dierensporen in de zachte ondergrond, en kuiltjes onder lage struikjes. Blijkbaar zou dit het werk kunnen zijn van woestijnschildpadden. Ze graven tunneltjes onder de struiken omdat de wortels voor mee stabiliteit zorgen.
We daalden steeds verder af, maar nog steeds geen rivier te zien... En toen stootten we op heel dichte vegetatie waar we niet door durfden te gaan. Je moet echt risicovermijdend te werk gaan. Het pak is heel beperkend en kan natuurlijk ook beschadigd geraken. Volgens onze kaart moesten we zo ongeveer in het midden van de rivier staan, maar de voetjes waren nog volledig droog. We gingen er dan ook van uit dat de rivier opgedroogd was, en alleen stroom bij regenval. Na een korte rustpauze besloten we dan terug te keren naar de ATV's. Veel afdalen heeft natuurlijk ook tot gevolg dat er weer evenveel gestegen moet worden. Het was stillaan middag aan het worden, dus de zon was al wat warmer aan het schijnen. Met de kou van vanmorgen hebben we allemaal een extra laag aangetrokken.
De weg terug naar de ATV's was dan ook erg warm. We waren goed geïsoleerd, en de enige plaats waar de warmte min of meer naartoe kon was via de nek de helm in. Samen met de versnelde ademhaling zorgde dat wel voor veel vocht in de helm. De ventilatie kon het nauwelijks nog bolwerken, met bedamping als gevolg. Het was een steile klim met mooie uitzichten. Het is een bijzonder gevoel om na een trektocht van meer dan twee uur weer precies uit te komen waar je vertrokken bent dankzij de gps. Vijftig jaar geleden zou dat niet zo eenvoudig geweest zijn.
De rit terug naar de hab werd zonder teveel te treuzelen afgewerkt. Eens je weer stilstaat, en zeker wanneer je aan het rijden bent, schiet de temperatuur weer naar beneden. Al het verzamelde zweet leidt de warmte zeer snel weg van je lichaam, en dan is het plots weer koud. Snel van kleren wisselen is dan de boodschap.
Na het eten zaten we hier gezellig te zitten, tot we plots gerammel aan de engineering luchtsluis hoorden... Spanning en sensatie! Maar gelukkig was het weer Don Lusko van Hollow Mountain. Hij staat in voor leveringen van voorraden en doet onderhoud aan de hab. De verwarmingsketel was al een tijdje stuk, en die moest dringend gefixt worden zodat de waterleidingen in de hab niet stukvriezen bij temperaturen van -13° 's nachts. En dat maakt het voor ons ook veel comfortabeler om in het labo rond te lopen en naar de wc of douche te gaan. Bij een eerste test van de werken is er wat isolatieschuim in de warmer gevallen, wat een sterke geur van brandend plastic verspreidde. Het CO-alarm natuurlijk in alle staten, de rookmelders lieten begaan. Hier is niet veel anders aan te doen dan wachten tot de brokstukjes verbrand zijn. Maar we gingen de ketel toch lang genoeg overdag laten branden om te zien of het CO-alarm zich niet herhaalt zodat we 's nachts niet in de problemen zouden komen.
En dan is het weer zoeken wat we zouden klaarmaken uit de voedselvoorraad. Op non-cooking dagen is dat niet zo eenvoudig. Enkel watertoevoegen en opwarmen of in stukken snijden is toegelaten. Ingrediënten combineren, kruiden toevoegen, mengen,... mag niet door de kok gedaan worden. We mogen wel aan tafel op ons bord de aparte onderdelen naar believen combineren. Maar voedselvoorraad begint wel wat beperkt te worden. Na het eten, zoals elke dag rapporten schrijven, blog-updates beginnen te schrijven, foto's uitwisselen, filmpjes kopiëren,...
's Avonds zijn we voor het eerst naar buiten gegaan om naar de sterren te kijken. Zonder pak, maar dan bleven we uiteraard enkel in de tunnels. Ongeloofelijke sterrenhemel toch wel! In het Euro Space Center in de Ardennen was het al niet mis, maar hier in het midden van de woestijn is het toch een klasse apart. Aan de horizon in het zuidoosten is er een beetje lichtpollutie van Hanksville, maar voor de rest lijkt het wel een planetariumvoorstelling! Er was geen wolkje aan de lucht, en geen maan. Ideaal. Ik heb de D70 meegenomen om er een foto van te nemen, maar dat is niet evident... De Melkweg was perfect te zien en liep bijna recht over de hab als een soort nachtelijke witte regenboog. Sterrenbeelden... allemaal waren ze er! Jupiter vormde zowat het helderste object aan de hemel in het zuidwesten. We hebben een paar vallende sterren gezien, sattelieten en voor Kerstmis staat het ISS op het programma. Dan was het hoog tijd om weer naar binnen te gaan. De foto's moeten geupload worden, blog verder geschreven, en jah... een beetje slapen ook natuurlijk.
Koud, koud, koud... En ik ging samen met Leandro en Karon de ochtend-EVA doen. Het plan was om op zoek te gaan naar die fameuze aansluiting met Cactus Road, die we gisteren niet gevonden hadden. Eens gevonden, gingen we heel dat spoor volgen tot het einde, en dan te voet in een canyon afdalen om naar Muddy Creek te gaan kijken.
Het was ijzig koud, dus hebben we een een of meerdere extra lagen kledij aangetrokken. De rit naar het begin van Cactus Road begon al goed toen ik de kou zo door mijn 2 fleece pulls voelde komen. Dan begon de zoektocht, gps en kaart in de aanslag. We wisten ongeveer waar het spoor zou moeten zijn, maar in het landschap waren alle tekenen ervan verdwenen. We mogen wettelijk gezien niet van de sporen afwijken met de ATV's, dus dat maakt de zoektocht er niet gemakkelijker op. Van op een heuveltje heb ik dan als een echte indiaan de horizon afgetuurd naar tekenen van een 4X4 spoor. Cactus Road heeft zijn naam te danken aan het grote veld vol met kleine cactussen waardoor het spoor loopt. In de verte zag ik een verdacht rechte en symmetrische opening in de vegetatie. Rechte lijnen zijn zeer verdacht in de natuur, dus dat was zeker het onderzoeken waard.
We baanden ons een weg naar het mogelijke spoor via het kortste en best berijdbare pad. En daar lag het spoor dan voor ons, bijna kaarsrecht de verte in. Het eerste doel hebben we alvast bereikt, de aansluiting is weer ontdekt voor toekomstig gebruik. Nu moeten we het spoor nog volgen en hopen dat het niet onderbroken is of gewoon halfweg weer verdwijnt zoals Copernicus Highway. Het was een prachtige rit door de bevroren grote cactusvlakte, met alles behalve ons verse spoor bedekt met fonkelende rijp. Plots doemde een enorm vergezicht op, eerst licht glooiende heuvels, gevolgd door een gekartelde canyon. Dit was de eindhalte van onze rit. Het spoor liep verder, maar het hoogteverschil werd te groot, en we wilden niet riskeren dat we met onze ATV's de berg niet meer op zouden geraken. Of erger nog, omkantelen. Als het te stijl wordt kan de quad uit balans geraken en achterover kantelen, en dan ligt de bestuurder er natuurlijk onder. Niet tof, dus dat voorkom je best. Ik ben gisterenavond vergeten mijn fototoestel weer op te laden, dus net voor het vertrek was de batterij uiteraard leeg. Maar ik heb alles op film, en gelukkig hebben Leandro en Karon wel foto's kunnen maken.
We lieten de ATV's achter en gingen te voet verder. Als aarbewoner voelt het wel even onwennig om gewoon je boel te laten staan en verder te wandelen. Maar langs de andere kant, je zit letterlijk op een heuveltop ergens in the middle of nowhere. Even extra gekeken of ik de reservebatterijen voor de GPS wel echt op zak had. We hadden een lange wandeling voor ons, en in dit landschap ben je heel snel de weg kwijt als je je eigen spoor niet meer ziet. We daalden steeds dieper af, richting Canyon. De meest efficiënte weg bleek een opgedroogde rivierbedding te zijn die een mooi uitgesneden pad voor ons vormde. Plots kwamen we een probleempje tegen op ons pad. Een droge waterval van een 10 à 15 meter diep. Klimmen was te gevaarlijk, zeker met de beperkte zichtbaarheid en bewegingsruimte die onze pakken ons geven. Via een richel konden we een minder steile afdaling bereiken om zo het hoogteverschil te overwinnen.
Zo ging onze toch verder, middenin een diepe canyon, of naar de Muddy Creek rivier. Het is moeilijk om je in te beelden dat die hele canyon door het water is uitgekerfd in de loop van duizenden of zelfs miljoenen jaren, want zo vaak regent het hier natuurlijk niet. Maar zo gaat het leven hier toch blijkbaar elke dag zijn gangetje. Er groeien hier overal vreemde plantjes die heel erg doen denken aan uitvergrote zenuwuiteinden. We vinden regelmatig dierensporen in de zachte ondergrond, en kuiltjes onder lage struikjes. Blijkbaar zou dit het werk kunnen zijn van woestijnschildpadden. Ze graven tunneltjes onder de struiken omdat de wortels voor mee stabiliteit zorgen.
We daalden steeds verder af, maar nog steeds geen rivier te zien... En toen stootten we op heel dichte vegetatie waar we niet door durfden te gaan. Je moet echt risicovermijdend te werk gaan. Het pak is heel beperkend en kan natuurlijk ook beschadigd geraken. Volgens onze kaart moesten we zo ongeveer in het midden van de rivier staan, maar de voetjes waren nog volledig droog. We gingen er dan ook van uit dat de rivier opgedroogd was, en alleen stroom bij regenval. Na een korte rustpauze besloten we dan terug te keren naar de ATV's. Veel afdalen heeft natuurlijk ook tot gevolg dat er weer evenveel gestegen moet worden. Het was stillaan middag aan het worden, dus de zon was al wat warmer aan het schijnen. Met de kou van vanmorgen hebben we allemaal een extra laag aangetrokken.
De weg terug naar de ATV's was dan ook erg warm. We waren goed geïsoleerd, en de enige plaats waar de warmte min of meer naartoe kon was via de nek de helm in. Samen met de versnelde ademhaling zorgde dat wel voor veel vocht in de helm. De ventilatie kon het nauwelijks nog bolwerken, met bedamping als gevolg. Het was een steile klim met mooie uitzichten. Het is een bijzonder gevoel om na een trektocht van meer dan twee uur weer precies uit te komen waar je vertrokken bent dankzij de gps. Vijftig jaar geleden zou dat niet zo eenvoudig geweest zijn.
De rit terug naar de hab werd zonder teveel te treuzelen afgewerkt. Eens je weer stilstaat, en zeker wanneer je aan het rijden bent, schiet de temperatuur weer naar beneden. Al het verzamelde zweet leidt de warmte zeer snel weg van je lichaam, en dan is het plots weer koud. Snel van kleren wisselen is dan de boodschap.
Na het eten zaten we hier gezellig te zitten, tot we plots gerammel aan de engineering luchtsluis hoorden... Spanning en sensatie! Maar gelukkig was het weer Don Lusko van Hollow Mountain. Hij staat in voor leveringen van voorraden en doet onderhoud aan de hab. De verwarmingsketel was al een tijdje stuk, en die moest dringend gefixt worden zodat de waterleidingen in de hab niet stukvriezen bij temperaturen van -13° 's nachts. En dat maakt het voor ons ook veel comfortabeler om in het labo rond te lopen en naar de wc of douche te gaan. Bij een eerste test van de werken is er wat isolatieschuim in de warmer gevallen, wat een sterke geur van brandend plastic verspreidde. Het CO-alarm natuurlijk in alle staten, de rookmelders lieten begaan. Hier is niet veel anders aan te doen dan wachten tot de brokstukjes verbrand zijn. Maar we gingen de ketel toch lang genoeg overdag laten branden om te zien of het CO-alarm zich niet herhaalt zodat we 's nachts niet in de problemen zouden komen.
En dan is het weer zoeken wat we zouden klaarmaken uit de voedselvoorraad. Op non-cooking dagen is dat niet zo eenvoudig. Enkel watertoevoegen en opwarmen of in stukken snijden is toegelaten. Ingrediënten combineren, kruiden toevoegen, mengen,... mag niet door de kok gedaan worden. We mogen wel aan tafel op ons bord de aparte onderdelen naar believen combineren. Maar voedselvoorraad begint wel wat beperkt te worden. Na het eten, zoals elke dag rapporten schrijven, blog-updates beginnen te schrijven, foto's uitwisselen, filmpjes kopiëren,...
's Avonds zijn we voor het eerst naar buiten gegaan om naar de sterren te kijken. Zonder pak, maar dan bleven we uiteraard enkel in de tunnels. Ongeloofelijke sterrenhemel toch wel! In het Euro Space Center in de Ardennen was het al niet mis, maar hier in het midden van de woestijn is het toch een klasse apart. Aan de horizon in het zuidoosten is er een beetje lichtpollutie van Hanksville, maar voor de rest lijkt het wel een planetariumvoorstelling! Er was geen wolkje aan de lucht, en geen maan. Ideaal. Ik heb de D70 meegenomen om er een foto van te nemen, maar dat is niet evident... De Melkweg was perfect te zien en liep bijna recht over de hab als een soort nachtelijke witte regenboog. Sterrenbeelden... allemaal waren ze er! Jupiter vormde zowat het helderste object aan de hemel in het zuidwesten. We hebben een paar vallende sterren gezien, sattelieten en voor Kerstmis staat het ISS op het programma. Dan was het hoog tijd om weer naar binnen te gaan. De foto's moeten geupload worden, blog verder geschreven, en jah... een beetje slapen ook natuurlijk.
Abonneren op:
Posts (Atom)