dinsdag 20 december 2011
Dag 3: to go where no man has gone before
Ik ben heel erg moe nu, het is hier bijna middernacht, maar het was een vermoeiende maar super dag. We hebben een verloren gewaand ATV-spoor teruggevonden na veel zoekwerk. Zeer mooie route, genaamd Sagan Street, waarschijnlijk vernoemd naar ons aller Carl Sagan. We waren helemaal de verkeerde richting uit gereden in het begin, waardoor we toch wel wat tijd verloren hebben. Maar toen we het goede spoor dan gevonden hebben was het een prachtige rit. Vrij ruwe en stijle beklimmingen en dan kom je op een gigantische vlakte uit waar Sagan Street recht door loopt. Op het einde stuit je op een gigantische mesa, Factory Bench. Onderweg 2 toffe gebieden gemarkeerd: Crystal Field en Fossil Heap. Hier hebben we erg mooie fossielen en mineralen gevonden. Gelukkig heb ik de wandel-GPS mee gekregen! Zeeeeeeer handig, want als je plots zonder iets mee te hebben in zo een uitgestrekt gebied je weg moet vinden ben je nog lang niet thuis.
Dag 2: We trekken erop uit!
Het was verbazend gemakkelijk om op te staan rond 6:45u deze ochtend. Misschien heeft het er wel mee te maken dat iedereen zit te popelen om met ASAP met de ATV's op EVA te gaan.
Vandaag hadden Nicky en ik cooking duty. We hadden gisterenavond voor het slapengaan al een brood opgezet in de broodmachine, maar dat hadden we misschien beter anders aangepakt. Het brood was wel goed van smaak, maar het zag er nogal 'compact' uit. We vermoeden dat het te lang in de machine is blijven staan na het bakken. Door de condens kan het een beetje in elkaar zakken. Maar een alternatieve (en bovendien wetenschappelijk verantwoorde) verklaring is dat gist op hoogte (we zitten hier op ongeveer 1500m) niet zo goed werkt. Daardoor rijst het brood minder sterk.
Maar goed, brood was er, geserveerd in dikke sneden op grootmoeders wijze. Onze voorraadkast steekt nogal vol met 3000 potten pindakaas, 6000 grote pakken zout en hopen bakpoeder. Dus dachten we maar pindakaas te serveren. De Amerikonders eten dat wel graag, bij voorkeur in combinatie met confituur of vrijwel alles anders binnen handbereik. We hadden ook een quart melk gerehydrateerd voor bij eventuele cornflakes.
Kort na het ontbijt was het dan tijd voor de eerste EVA. Vandaag gingen we het rustig aan doen om vertrouwd te geraken met de ATV's. David, Karon en Leandro waren als eersten aan de beurt. We hielpen hen met het aantrekken van hun ruimtepakken. Een dikke overall, gators, skihandschoenen en natuurlijk een helm en rugzak. Deze is voorzien van ventilatoren zodat we niet in onze eigen CO2 verstikken. Altijd mooi meegenomen. Uiteraard kan je niet zomaar de deur uit. Het is erg moeilijk om elkaar te verstaan, dus hebben we ook radio's mee. Maar hier zijn veel problemen mee. De batterijen zijn stuk, de koptelefoon of micro werkt niet,... Maar daar vinden we nog wel iets op. Zoals David zegt: "Let's rock and roll!". Na een kort verblijf in de luchtsluis kon de buitendeur geopend worden.
De achterblijvers, Nicky, Victoria en ik gingen ook snel naar buiten via de engineering luchtsluis. Wij moesten geen ruimtepak aan doen, want deze luchtsluis komt uit op een tunnel tussen de hab, de greenhab en het observatorium. De tunnel is er niet, maar is wel met stenen op grond aangegeven. We blijven "in sim" als we binnen deze stenen blijven wanneer we zonder ruimtepak naar buiten gaan. Van hieruit konden we wel mooie beelden maken van het vertrek van EVA01.
Terwijl de collega's op stap waren, begonnen onze huishoudelijke taakjes. Het grootste deel van de voormiddag hebben we gespendeerd aan het inventariseren van de keuken. Alle kasten zitten vol met allerlei voedselvoorraden. We hebben gewoon alles op tafel gedumpt en hebben een lijst gemaakt. Elk item kreeg een letter toegewezen zodat het in de toekomst ook weer bij zijn soortgenoten terecht komt.
Wanneer de EVA-crew terugkwam, waren ze heel erg enthousiast. Dat beloofde voor onze namiddag-EVA! Er was wel een groot probleem met de helmen die helemaal bedampten. En in de koude lucht van die ochtend bevroor de condensatie nog eens allemaal. Heel slechte zichtbaarheid.
Ook 's middags stonden Nicky en ik in voor de maaltijd. Het werd een stevig soepje, genaamd Gumbo. Een soort groentensoep met rijst. Heel erg gezouten! We hadden nog een grote pot chili klaargemaakt omdat de soep zeker niet genoeg ging zijn om alle Martionauten te spijzen. Maar blijkbaar was de chili bedoeld als eerste maaltijd van de food study. Rond de food study, waar heel de crew aan deelneemt, bestaat heel veel onduidelijkheid. Het is niet helemaal duidelijk wat er precies wel of niet mag, uit welke box het eten moet komen, enz... Maar de chili moesten we blijkbaar die avond opeten. Dan maar overschakelen op het eeuwige plan B: tortilla's met pindakaas en confituur.
Na het eten heb ik mijn speciale (en supercoole) helmcameraatje klaargemaakt voor onze namiddag-EVA. Hiervoor zijn we van ver komen, onze eerste uitstap, volledig "in sim". Het aankleden deed veel denken aan het klaarmaken voor een duik. Alleen is onze backpack nu wel iets lichter dan een fles van 15l perslucht. Het is heel leuk om je om te kleden, en het is heel erg gemakkelijk om je in te leven. Het blijft een simulatie, maar eens je het pak, de handschoenen en vooral de helm en backpack aan hebt, voel je je in zekere mate bezoeker op een vreemde planeet. Heel het opzet is om de deelnemers in een Mars-analoge situatie te brengen. Het pak staat in dit geval niet onder druk om ons te beschermen tegen het luchtledige, maar het houdt ons wel warm tijdens de EVA. Zonder pak is het té koud, dus het is echt nodig om hier naar buiten te gaan. De helm is niet functioneel om de druk te houden, maar beperkt het zicht en heeft het gevoel dat je een viskom op je hoofd hebt. De backpack is écht nodig om de lucht in de helm te laten circuleren om niet flauw te vallen. De handschoenen beschermen ook tegen de kou, en beperken de fijne motoriek. Door het dragen van heel de uitrusting, moet je op een bepaalde manier bewegen en communiceren. Het is tot nader order vrijwel onmogelijk om elkaar te verstaan via de radio. Dus hebben we onderweg een soort gebarentaal uitgewerkt. Hier en daar gebaseerd om duiksignalen, met de nodige uitbreidingen.
Het landschap is ongeloofelijk. Echt buitenaards; voor wie van België komt in elk geval toch. Uitgestrekte rode vlaktes worden afgewisseld met gelaagde heuvels en mesa's. In de schaduw ligt vaak een dun laagje sneeuw. Uitgedroogde stroompjes lopen hier en daar doorheen het landschap. Erg belangrijk om je ogen goed open te houden tijdens het rijden met de ATV's. Overal zijn er wel interessante rotsformaties of veelkleurige hoopjes stenen en mineralen te zien. Die gaan we dan te voet van dichterbij inspecteren. En veel mooie oester-fossieltjes. Veel adjectieven, en voor wie mij kent, ik sta nu niet bepaald gekend voor mijn passie voor rotsformaties of hoopjes steen.
Tijdens onze EVA was het een stuk warmer dan bij de ochtendcrew. Geen enkele probleem gehad met aangedampte helmen. De ATV's reden heel vlot, maar soms sla je wel met je hoofd tegen de helm. Moet je rekening mee houden. Ik vind dat rechtstaand over ruw terrein rijden heel goed helpt. De ATV's hebben al een chassis met grote schokdempers op, en met je benen als extra schokdempers loopt het heel vlotjes. De helmcamera is in het begin een paar keer losgekomen, maar gelukkig nooit te hard gevallen. Jammergenoeg was de batterij leeg voor het einde van de EVA. Maar de beelden die wel zijn opgenomen zijn prachtig. Nog maar zelden zijn elke seconde 30 frames aan pure fullHD-schoonheid zo goed vastgelegd als nu. En zo zal het bij elke EVA zijn.
Die avond was het dan zover. Voor de eerste keer Chili eten (met tortilla's). Vrij pikant, maar nog wel OK. Ik dacht van die avond ook eens een ander drankje te maken dan instant citroenlimonade. Het fenomeen Kool-Aid dan maar, cherry flavour. Toen ik het zakje openscheurde kwam er samen met het poeder direct een instant flashback vrij. Die onbezorgde dag toen kleine Aster ziek was en niet naar school hoefde te gaan wegens ziekte. Ik moest een antibioticum innemen (zo een doosje waar je de bacteriën mag uitprikken met een potlood) en dat rook net hetzelfde. Heel lang geleden dat ik zo een intens chemische kersengeur heb geroken.
Ik was nog niet helemaal moe, en wou toch wat vroeger mijn kamertje in duiken. De groepssfeer is op dit moment heel erg goed. We hebben aan tafel erg hard gelachen met een grapje dat we met volgende crews willen uithalen. Vraag me voor de details, maar het is waarschijnlijk zo iets dat enkel grappig was op het moment zelf. Jammer genoeg had Nicky die avond nogal last van hoofdpijn en spierpijn in zijn nek, waardoor hij ook wat vroeger zijn bed in dook. Maar zelfs al is de sfeer goed, het is heel erg leuk om eventjes wat privacy te hebben en gewoon helemaal alleen te zijn.
Met onze beperkte bandbreedte is het overdag ook niet mogelijk om foto's online te zetten, dus ik was van plan om dat na middernacht te doen. Het horloge dat Evy voor mij gekocht heeft is niet echt de optimale tool om zijn job te doen: tijd bijhouden en alarmklok zijn. Het loopt per 24u ongeveer 1 minuut te snel en de alarmtoon is heel stil en lijkt enkel te werken wanneer het er zin in heeft. Dus ben ik pas tegen 4u toevallig wakker geworden. Snel op een uurtje een hoop foto's online gegooid en dan nog wat geslapen. Maar dat is een verhaal voor morgen...
Vandaag hadden Nicky en ik cooking duty. We hadden gisterenavond voor het slapengaan al een brood opgezet in de broodmachine, maar dat hadden we misschien beter anders aangepakt. Het brood was wel goed van smaak, maar het zag er nogal 'compact' uit. We vermoeden dat het te lang in de machine is blijven staan na het bakken. Door de condens kan het een beetje in elkaar zakken. Maar een alternatieve (en bovendien wetenschappelijk verantwoorde) verklaring is dat gist op hoogte (we zitten hier op ongeveer 1500m) niet zo goed werkt. Daardoor rijst het brood minder sterk.
Maar goed, brood was er, geserveerd in dikke sneden op grootmoeders wijze. Onze voorraadkast steekt nogal vol met 3000 potten pindakaas, 6000 grote pakken zout en hopen bakpoeder. Dus dachten we maar pindakaas te serveren. De Amerikonders eten dat wel graag, bij voorkeur in combinatie met confituur of vrijwel alles anders binnen handbereik. We hadden ook een quart melk gerehydrateerd voor bij eventuele cornflakes.
Kort na het ontbijt was het dan tijd voor de eerste EVA. Vandaag gingen we het rustig aan doen om vertrouwd te geraken met de ATV's. David, Karon en Leandro waren als eersten aan de beurt. We hielpen hen met het aantrekken van hun ruimtepakken. Een dikke overall, gators, skihandschoenen en natuurlijk een helm en rugzak. Deze is voorzien van ventilatoren zodat we niet in onze eigen CO2 verstikken. Altijd mooi meegenomen. Uiteraard kan je niet zomaar de deur uit. Het is erg moeilijk om elkaar te verstaan, dus hebben we ook radio's mee. Maar hier zijn veel problemen mee. De batterijen zijn stuk, de koptelefoon of micro werkt niet,... Maar daar vinden we nog wel iets op. Zoals David zegt: "Let's rock and roll!". Na een kort verblijf in de luchtsluis kon de buitendeur geopend worden.
De achterblijvers, Nicky, Victoria en ik gingen ook snel naar buiten via de engineering luchtsluis. Wij moesten geen ruimtepak aan doen, want deze luchtsluis komt uit op een tunnel tussen de hab, de greenhab en het observatorium. De tunnel is er niet, maar is wel met stenen op grond aangegeven. We blijven "in sim" als we binnen deze stenen blijven wanneer we zonder ruimtepak naar buiten gaan. Van hieruit konden we wel mooie beelden maken van het vertrek van EVA01.
Terwijl de collega's op stap waren, begonnen onze huishoudelijke taakjes. Het grootste deel van de voormiddag hebben we gespendeerd aan het inventariseren van de keuken. Alle kasten zitten vol met allerlei voedselvoorraden. We hebben gewoon alles op tafel gedumpt en hebben een lijst gemaakt. Elk item kreeg een letter toegewezen zodat het in de toekomst ook weer bij zijn soortgenoten terecht komt.
Wanneer de EVA-crew terugkwam, waren ze heel erg enthousiast. Dat beloofde voor onze namiddag-EVA! Er was wel een groot probleem met de helmen die helemaal bedampten. En in de koude lucht van die ochtend bevroor de condensatie nog eens allemaal. Heel slechte zichtbaarheid.
Ook 's middags stonden Nicky en ik in voor de maaltijd. Het werd een stevig soepje, genaamd Gumbo. Een soort groentensoep met rijst. Heel erg gezouten! We hadden nog een grote pot chili klaargemaakt omdat de soep zeker niet genoeg ging zijn om alle Martionauten te spijzen. Maar blijkbaar was de chili bedoeld als eerste maaltijd van de food study. Rond de food study, waar heel de crew aan deelneemt, bestaat heel veel onduidelijkheid. Het is niet helemaal duidelijk wat er precies wel of niet mag, uit welke box het eten moet komen, enz... Maar de chili moesten we blijkbaar die avond opeten. Dan maar overschakelen op het eeuwige plan B: tortilla's met pindakaas en confituur.
Na het eten heb ik mijn speciale (en supercoole) helmcameraatje klaargemaakt voor onze namiddag-EVA. Hiervoor zijn we van ver komen, onze eerste uitstap, volledig "in sim". Het aankleden deed veel denken aan het klaarmaken voor een duik. Alleen is onze backpack nu wel iets lichter dan een fles van 15l perslucht. Het is heel leuk om je om te kleden, en het is heel erg gemakkelijk om je in te leven. Het blijft een simulatie, maar eens je het pak, de handschoenen en vooral de helm en backpack aan hebt, voel je je in zekere mate bezoeker op een vreemde planeet. Heel het opzet is om de deelnemers in een Mars-analoge situatie te brengen. Het pak staat in dit geval niet onder druk om ons te beschermen tegen het luchtledige, maar het houdt ons wel warm tijdens de EVA. Zonder pak is het té koud, dus het is echt nodig om hier naar buiten te gaan. De helm is niet functioneel om de druk te houden, maar beperkt het zicht en heeft het gevoel dat je een viskom op je hoofd hebt. De backpack is écht nodig om de lucht in de helm te laten circuleren om niet flauw te vallen. De handschoenen beschermen ook tegen de kou, en beperken de fijne motoriek. Door het dragen van heel de uitrusting, moet je op een bepaalde manier bewegen en communiceren. Het is tot nader order vrijwel onmogelijk om elkaar te verstaan via de radio. Dus hebben we onderweg een soort gebarentaal uitgewerkt. Hier en daar gebaseerd om duiksignalen, met de nodige uitbreidingen.
Het landschap is ongeloofelijk. Echt buitenaards; voor wie van België komt in elk geval toch. Uitgestrekte rode vlaktes worden afgewisseld met gelaagde heuvels en mesa's. In de schaduw ligt vaak een dun laagje sneeuw. Uitgedroogde stroompjes lopen hier en daar doorheen het landschap. Erg belangrijk om je ogen goed open te houden tijdens het rijden met de ATV's. Overal zijn er wel interessante rotsformaties of veelkleurige hoopjes stenen en mineralen te zien. Die gaan we dan te voet van dichterbij inspecteren. En veel mooie oester-fossieltjes. Veel adjectieven, en voor wie mij kent, ik sta nu niet bepaald gekend voor mijn passie voor rotsformaties of hoopjes steen.
Tijdens onze EVA was het een stuk warmer dan bij de ochtendcrew. Geen enkele probleem gehad met aangedampte helmen. De ATV's reden heel vlot, maar soms sla je wel met je hoofd tegen de helm. Moet je rekening mee houden. Ik vind dat rechtstaand over ruw terrein rijden heel goed helpt. De ATV's hebben al een chassis met grote schokdempers op, en met je benen als extra schokdempers loopt het heel vlotjes. De helmcamera is in het begin een paar keer losgekomen, maar gelukkig nooit te hard gevallen. Jammergenoeg was de batterij leeg voor het einde van de EVA. Maar de beelden die wel zijn opgenomen zijn prachtig. Nog maar zelden zijn elke seconde 30 frames aan pure fullHD-schoonheid zo goed vastgelegd als nu. En zo zal het bij elke EVA zijn.
Die avond was het dan zover. Voor de eerste keer Chili eten (met tortilla's). Vrij pikant, maar nog wel OK. Ik dacht van die avond ook eens een ander drankje te maken dan instant citroenlimonade. Het fenomeen Kool-Aid dan maar, cherry flavour. Toen ik het zakje openscheurde kwam er samen met het poeder direct een instant flashback vrij. Die onbezorgde dag toen kleine Aster ziek was en niet naar school hoefde te gaan wegens ziekte. Ik moest een antibioticum innemen (zo een doosje waar je de bacteriën mag uitprikken met een potlood) en dat rook net hetzelfde. Heel lang geleden dat ik zo een intens chemische kersengeur heb geroken.
Ik was nog niet helemaal moe, en wou toch wat vroeger mijn kamertje in duiken. De groepssfeer is op dit moment heel erg goed. We hebben aan tafel erg hard gelachen met een grapje dat we met volgende crews willen uithalen. Vraag me voor de details, maar het is waarschijnlijk zo iets dat enkel grappig was op het moment zelf. Jammer genoeg had Nicky die avond nogal last van hoofdpijn en spierpijn in zijn nek, waardoor hij ook wat vroeger zijn bed in dook. Maar zelfs al is de sfeer goed, het is heel erg leuk om eventjes wat privacy te hebben en gewoon helemaal alleen te zijn.
Met onze beperkte bandbreedte is het overdag ook niet mogelijk om foto's online te zetten, dus ik was van plan om dat na middernacht te doen. Het horloge dat Evy voor mij gekocht heeft is niet echt de optimale tool om zijn job te doen: tijd bijhouden en alarmklok zijn. Het loopt per 24u ongeveer 1 minuut te snel en de alarmtoon is heel stil en lijkt enkel te werken wanneer het er zin in heeft. Dus ben ik pas tegen 4u toevallig wakker geworden. Snel op een uurtje een hoop foto's online gegooid en dan nog wat geslapen. Maar dat is een verhaal voor morgen...
zondag 18 december 2011
Dag 1: aankomst op Mars
Vanmorgen bij het eerste ochtendgloren opgestaan in Grand Junction voor een laatste decadent ontbijt. Terwijl we onze koffers maakten in de kamers, ging Nicky de huurauto ophalen. Het was een gigantische jeep-achtige Ford-tank. De koffer zat propvol met onze bagage. En met 4 naast elkaar op de achterbank. Gezellig.
En dan op naar Hanksville. Deze stad is naar eigen zeggen een "oasis in the middle of the desert". En ze liegen niet. Na uren rijden door stoffig mesa-landschap kwamen we toe. Om de een of andere reden is er een gigantische woonboot-werf. Vreemde plaats, zo ver in de woestijn. Wij hadden een paar stopplaatsen in Hanksville: Hollow Mountain voor de pakjes, Bull Market voor het voedsel en het tankstation voor wat extra brandstof zodat crew 108 terug in Grand Junction geraakt.
Probleem. De koffer zat vol. De achterbank was al overladen met passagiers. En er moesten nog 2 grote plastic bakken en een aantal kartonnen dozen in geraken. Na wat tetris is dat op het nippertje gelukt. En dan begon het laatste stukje van de reis naar Mars. Eerst nog een verharde weg, maar dan doken we de woestijn in. Een constant gevecht met de schuivende dozen vol materiaal en voedsel brak lost, maar we hebben het gehaald. In de verte zagen we iemand van crew 108 een laatste keer rondlopen in het landschap rond de hab. Het was indrukwekkend om de hab ineens te zien opduiken na de laatste bocht. Toch wel groter dan de foto's deden uitblijken.
We kregen een korte rondleiding in de hab, de laatste korte raadgevingen werden gegeven, en dan was het zover. Onze huurwagen verdween om de bocht, en even later was het stil. Hier zitten we dan de komende 2 weken. Eerst en vooral even allemaal rond de tafel zitten om het strijdplan te bespreken. We moesten vooral een planning opstellen om de volgende dagen mee door te komen op vlak van EVA's, koken, ontbijt, avondeten,... Terwijl Karon alle puzzelstukjes in elkaar probeerde te laten vallen, installeerden de anderen zich in hun kamertjes,
Na al de jaren van crews die komen en gaan, is er al heel wat rommel achtergebleven. Het doet een beetje denken aan het MIR-ruimtestation. Alle gaatjes en planken staan vol met dingen die ooit wel eens nuttig kunnen zijn. Maar in de tussentijd staan ze eigenlijk gewoon in de weg.
Ons eerste avondeten bestond uit de overschotjes van crew 108 die nog in de koelkast stonden. Tortilla's, gevuld met een soort rijst-bereiding en een soort pasta-bereiding met kruiden. Er was ook nog een overschotje van een soort hartige cake met granen en kruiden. Heel lekker.
Als avondactiviteit besloten we een wandeling te maken in de omgeving. De dag van aankomst is nog geen dag "in sim", dus we konden nog gewoon gekleed gaan en staan waar we wilden. We hebben een heuvel in onze achtertuin beklommen om eens goed rond te kijken. Een lichtrood gekleurd, verlaten, koud doods landschap zover het oog rijkt naar alle kanten. Met de ondergaande zon leek het alsof we in een vreemde postkaartjes-dimensie terecht waren gekomen.
We hebben het de eerste dag niet te laat gemaakt, want de volgende ochtend stond de wekker op 6:45u om optimaal gebruik te maken van het zonlicht. Op deze manier zou iedereen elke dag eens naar buiten kunnen met de quads. De kamers zijn piepklein, maar meer is er niet echt nodig. Het is toch enkel om te slapen. Er lagen in elke kamer een aantal kampeermatjes of luchtmatrassen die waren achtergelaten. Dus we lagen ook nog zacht. De temperatuur begon 's avonds snel te dalen, maar op de bovenverdieping van de hab viel dat nog goed mee. Slaapzak in, en oogjes dicht! Ook al lag ik niet echt stabiel bovenop een toren van 5 matrassen, en ook al was er een constant gepomp en gezoem van de hab. En ook al kraakte alles bij de minste beweging van de andere crewleden.
Foto's zullen even op zich laten wachten. De eerste avond was onze bandbreedte al helemaal door zijn limiet. Waarschijnlijk een van de laptops of smartphones die op de achtergrond vanalles downloadt of uploadt. De komende 24u zitten we dus op smallband, aan een spetterende 5kb/s. We moeten dringend vinden waar al het sluipverkeer naartoe gaat, of het is elke dag van dat...
En dan op naar Hanksville. Deze stad is naar eigen zeggen een "oasis in the middle of the desert". En ze liegen niet. Na uren rijden door stoffig mesa-landschap kwamen we toe. Om de een of andere reden is er een gigantische woonboot-werf. Vreemde plaats, zo ver in de woestijn. Wij hadden een paar stopplaatsen in Hanksville: Hollow Mountain voor de pakjes, Bull Market voor het voedsel en het tankstation voor wat extra brandstof zodat crew 108 terug in Grand Junction geraakt.
Probleem. De koffer zat vol. De achterbank was al overladen met passagiers. En er moesten nog 2 grote plastic bakken en een aantal kartonnen dozen in geraken. Na wat tetris is dat op het nippertje gelukt. En dan begon het laatste stukje van de reis naar Mars. Eerst nog een verharde weg, maar dan doken we de woestijn in. Een constant gevecht met de schuivende dozen vol materiaal en voedsel brak lost, maar we hebben het gehaald. In de verte zagen we iemand van crew 108 een laatste keer rondlopen in het landschap rond de hab. Het was indrukwekkend om de hab ineens te zien opduiken na de laatste bocht. Toch wel groter dan de foto's deden uitblijken.
We kregen een korte rondleiding in de hab, de laatste korte raadgevingen werden gegeven, en dan was het zover. Onze huurwagen verdween om de bocht, en even later was het stil. Hier zitten we dan de komende 2 weken. Eerst en vooral even allemaal rond de tafel zitten om het strijdplan te bespreken. We moesten vooral een planning opstellen om de volgende dagen mee door te komen op vlak van EVA's, koken, ontbijt, avondeten,... Terwijl Karon alle puzzelstukjes in elkaar probeerde te laten vallen, installeerden de anderen zich in hun kamertjes,
Na al de jaren van crews die komen en gaan, is er al heel wat rommel achtergebleven. Het doet een beetje denken aan het MIR-ruimtestation. Alle gaatjes en planken staan vol met dingen die ooit wel eens nuttig kunnen zijn. Maar in de tussentijd staan ze eigenlijk gewoon in de weg.
Ons eerste avondeten bestond uit de overschotjes van crew 108 die nog in de koelkast stonden. Tortilla's, gevuld met een soort rijst-bereiding en een soort pasta-bereiding met kruiden. Er was ook nog een overschotje van een soort hartige cake met granen en kruiden. Heel lekker.
Als avondactiviteit besloten we een wandeling te maken in de omgeving. De dag van aankomst is nog geen dag "in sim", dus we konden nog gewoon gekleed gaan en staan waar we wilden. We hebben een heuvel in onze achtertuin beklommen om eens goed rond te kijken. Een lichtrood gekleurd, verlaten, koud doods landschap zover het oog rijkt naar alle kanten. Met de ondergaande zon leek het alsof we in een vreemde postkaartjes-dimensie terecht waren gekomen.
We hebben het de eerste dag niet te laat gemaakt, want de volgende ochtend stond de wekker op 6:45u om optimaal gebruik te maken van het zonlicht. Op deze manier zou iedereen elke dag eens naar buiten kunnen met de quads. De kamers zijn piepklein, maar meer is er niet echt nodig. Het is toch enkel om te slapen. Er lagen in elke kamer een aantal kampeermatjes of luchtmatrassen die waren achtergelaten. Dus we lagen ook nog zacht. De temperatuur begon 's avonds snel te dalen, maar op de bovenverdieping van de hab viel dat nog goed mee. Slaapzak in, en oogjes dicht! Ook al lag ik niet echt stabiel bovenop een toren van 5 matrassen, en ook al was er een constant gepomp en gezoem van de hab. En ook al kraakte alles bij de minste beweging van de andere crewleden.
Foto's zullen even op zich laten wachten. De eerste avond was onze bandbreedte al helemaal door zijn limiet. Waarschijnlijk een van de laptops of smartphones die op de achtergrond vanalles downloadt of uploadt. De komende 24u zitten we dus op smallband, aan een spetterende 5kb/s. We moeten dringend vinden waar al het sluipverkeer naartoe gaat, of het is elke dag van dat...
zaterdag 17 december 2011
Welcome to the United States, sir.
Het eerste experiment is reeds een groot succes geworden. Ik wou onderzoeken hoe lang het duurt om van Herent naar Grand Junction te reizen. Blijkt dat dat een 24-tal uur is, alles inbegrepen.
Onze eerste nacht zit erop, in een rasecht Amerikaans motel, recht uit de film. Een lange brede betonnen baan, nu en dan zwaar ratelende pick-ups die voorbij rijden, gigantische uithangborden van de andere motels en fast-food resto's,... Overal op de parkeerplaatsen nog meer pick-ups, mustangs, en japanse auto's... het Kyoto-akkoord zou zich omkeren in zijn graf...
Prioriteiten stellen na zo een lange reis. Terwijl Nicky zich douchte dook ik de nacht in om de Grand Junction Travel Bug geocache te gaan zoeken. Ik had een paar trackables mee die hier dan hun nieuwe thuis vonden. Ik was verheugd dat er geen politiemacht met tasers op mijn verdachte gedrag is afgekomen. In de mate dat in het donker op je eentje op een oprit rondhangen en nu en dan een struik induiken verdacht is natuurlijk...
Dat was snel in orde, dus daarna zijn Nicky, David, Leandro en ik iets gaan eten bij de Applebee's aan de overkant van de straat. Gezellige bar-achtige-brasserie. We hebben ons laten adviseren door de Amerikanen, en dus hebben we (volgens ons tijdsritme was het 6u 's morgens trouwens) een dikke Bacon-Cheddar hamburger met frieten een een pint-size pint besteld. Zeer lekker moet ik wel zeggen. Beter dan ik gevreesd had in elk geval. Alleen was onze waitress haar fototalent niet helemaal top.
Alles kortom dik in orde tot nu toe. Karon had een aansluitende vlucht gemist en zou er pas rond 0.30u in Grand Junction geraken. Zodadelijk zullen we zien of ze er geraakt is. Over een halfuurtje ontbijt, huurwagen afhalen, en op naar Hanksville!
vrijdag 16 december 2011
De laatste uren voor het vertrek...
Het is iets na middernacht, over een uurtje of 9 sta ik op de luchthaven. Ik ben de laatste hand aan het leggen aan de bagage, met zoals steeds de vage hoop dat ik niets cruciaal vergeet mee te nemen. Maar dat bleek bij voorgaande reizen nooit zo te zijn, dus dat zal wel goedkomen.
De valies zit grotendeels vol met kledij, flirtend met de 23kg bagagelimiet van United Airlines. Nu nog de handbagage in mijn rugzak proppen en dan zijn we go for launch. Hoop ik. Want het is natuurlijk wel ver weg te doen deze keer...
Van de papa en de mama heb ik nog supergoede fototoestellen meegekregen om alles te documenteren in hoge resolutie en high definition. Tijdens de reis zal het grafisch materiaal vrij beperkt blijven wegens de beperkte bandbreedte van onze internetverbinding.
Het is een bijzonder spannende onderneming. Er is vanalles voorbereid, maar ik kan me nu al inbeelden dat er ter plaatse nog veel geïmproviseerd zal moeten worden. Maar dat voegt enkel toe aan het avontuur. Crew 108, onze voorgangers, hebben hun verblijf omzeggens helemaal afgewerkt, en volgens wat ik gelezen heb in hun verslagen was het een groot succes. Jammer genoeg moest een van hun crewleden de simulatie stopzetten om gezondheidsredenen. Hopelijk krijgen wij niet te maken met zulke problemen tijdens ons verblijf. En hopelijk kan er iemand een fles helium tevoorschijn toveren...
Tot binnenkort, van op Mars.
De valies zit grotendeels vol met kledij, flirtend met de 23kg bagagelimiet van United Airlines. Nu nog de handbagage in mijn rugzak proppen en dan zijn we go for launch. Hoop ik. Want het is natuurlijk wel ver weg te doen deze keer...
Van de papa en de mama heb ik nog supergoede fototoestellen meegekregen om alles te documenteren in hoge resolutie en high definition. Tijdens de reis zal het grafisch materiaal vrij beperkt blijven wegens de beperkte bandbreedte van onze internetverbinding.
Het is een bijzonder spannende onderneming. Er is vanalles voorbereid, maar ik kan me nu al inbeelden dat er ter plaatse nog veel geïmproviseerd zal moeten worden. Maar dat voegt enkel toe aan het avontuur. Crew 108, onze voorgangers, hebben hun verblijf omzeggens helemaal afgewerkt, en volgens wat ik gelezen heb in hun verslagen was het een groot succes. Jammer genoeg moest een van hun crewleden de simulatie stopzetten om gezondheidsredenen. Hopelijk krijgen wij niet te maken met zulke problemen tijdens ons verblijf. En hopelijk kan er iemand een fles helium tevoorschijn toveren...
Tot binnenkort, van op Mars.
Interview voor Radio 2
Vandaag is Radio 2 Vlaams-Brabant langsgekomen voor een kort interview. Het zal op vrijdag 16 december te horen zijn in Middagpost Vlaams-Brabant (tussen 12u en 13u).
Dit weekend is Nicky te zien op VTM tijdens een van de journaals.
Dit weekend is Nicky te zien op VTM tijdens een van de journaals.
woensdag 14 december 2011
FAA Clearance voor de weerballon
Als je een weerballon oplaat, moet je dit even melden bij de luchtverkeersleiding in het gebied waar je dit zal doen. Voor weerballonnen moet je geen volledige clearance krijgen, maar de verkeersleiding op de hoogte brengen. Na wat rondbellen (7 of 8 keer doorverwezen... jaja, it's a government operation) ben ik dan terecht gekomen bij de juiste persoon. Iedereen die ik aan de lijn kreeg was wel bijzonder vriendelijk en wou helpen, maar het duurde gewoon even voordat ik terecht kwam bij wie het écht wist.
Dus voor de weerballon is nu bijna alles helemaal in orde: ballon, parachute, telemetrie, camera, en FAA. Nu enkel nog... helium... Ik heb al veel gemaild, maar nog geen (gesponsord) helium gevonden... Dat wordt nog spannend...
Dus voor de weerballon is nu bijna alles helemaal in orde: ballon, parachute, telemetrie, camera, en FAA. Nu enkel nog... helium... Ik heb al veel gemaild, maar nog geen (gesponsord) helium gevonden... Dat wordt nog spannend...
Abonneren op:
Posts (Atom)